Ka disa njerëz
Që ti iu përulesh, dhe pse në gju ndjen dhimbje.
Ua shqipton emrin
Dhe kur qepallat t’i mbyll netëve errësira.
Iu thur poezi e këngë
Me tinguj si purteka e florinjve
Dëshiron
t’ua shtrosh udhën me lule a qilima.
Ka disa njerëz
Që i japin jetës tënde mirësinë e vërtetë.
Që është pak,
Për t’i thënë se i ke pririjatar dritësie.
Kur
Kërbaçi i jetës të qëllon fort e rreptë
Të vijnë pranë
Me një shpërthim të pamatë energjie.
Ka disa njerëz
Që të japin një qiell tjetër brenda vetes.
E
Si në përralla të heqin re dhe vetëtima.
Ti
Bëhesh i vogël para gurgullimës së dejeve.
E
në hapat e tu rrëzëllin madhështia.
Ka ca njerëz
Që zgjojnë Diogjenë të tjerë në shekullin modern.
Ani
Pse me një qiri nuk shuhet ligësia e mëkati.
Po kush
Kush do ta hapë kanatet e portës që kërcet?
Kur
Fara e Mirësisë thahet dhimbshëm nga acari.
Ka disa njerëz
Për të cilët janë pak dhuratat e shtrenjta.
Ballë Monumentit
Që ngrejnë zemrat si mirënjohje.
Oooo,
Si do të ishte dhimbja, lindja e vdekja,
Pa këta njerëz
Që janë modeli i lakmuar i çdo kohe???
Ka ca njerëz dritëfartë a flugerë.
Në shpirt e në hap të bëhen timonierë.