Trokitje e beftë…
Le të ketë mjete komunikimi me thasë,
Unë do t’vij befas, siç shkrep vetëtima;
Te porta tënde pa lajmërim do trokasë,
Dhe në u duksha si banditi nëpër filma…
-Uaa!-do thërrasësh nga habia patjetër,
Mbase zënë ngushtë, e veshur amvise,
Mbase papritur të lëvriu histori e vjetër,
E të tronditi kjo vizitë, që ti nuk e prisje.
Por i lashë llogaritë, sepse përndryshe,
Do binte t’mos u takonim kurrë më fare…
Heshtur do kërruseshim gjysh e gjyshe,
Të humbur ndër parqe a ulur ndër bare.
Ndaj, rrufesë së zemrës ia ndeza fitilin,
Tani jep e merr…bëj ç’të t’thotë dëshira!
Pragut portës ke të shenjtin o bandillin,
Por s’lozet me rrufetë…e marrtë e mira!
“”””””””””””””””””””
Nëpër dallgë krahaqafë…
Dallgët sikur puthen me gurët e mëdhenj,
N’trupin e kripur më bien cirkëla si ashkla;
Por, sytë e mi qenë ngulur djathtas, andej,
Ku po përplaste këmbët, ajo vajza si pata.
…U njohëm në lokalin veshur me guaska,
Sy gështenja buzëqeshte, teksa tirja fjalë;
E ëma indiferente, tjetër njeri ajo s’paska,
Më shfaqet n’ëndërr, sikur loznim me valë…
Më kot prisja të vinte edhe ajo mbi pllaka,
Ta përqafoja, t’i përkëdhela flokët e lagur;
Duhej të notonte nja dhjetë metra e pakta,
Por befas afrohet dhe mbetem i shtangur!
U hodha si delfin për aty ku niste thellësia,
Arrita në kohë dhe e ngrita peshë përpjetë…
-Të pashë te gurët..do doja dhe unë të vija,
Ndërsa unë s’po dija, isha në qiell, apo det…
Më kapi prej llëre, po rrëshqisnim si pendë,
Por unë loz sikur e lëshoj..Ua, mos bëj gafë!
Mes ua-ve t’saj, dora prekte vend e pa vend,
Kurse ajo…detyrohej t’më rrinte krahaqafë!
“””””””””””””””””””
Prushi i një puthjeje…
I sajova provë vallëzimi vajzës sy ulli,
Dhe një çast e putha n’buzë, papritur!
M’sheh habitur e ikën nga krahët e mi,
Me dorë n’buzë, si t’qe djegur, zhuritur.
S’do mend, buzën time e piqte kaldajë,
Nëpër ëndrra t’zjarrta netëve pa gjumë;
…Fundja prushin e buzëve të mia, asaj,
Ia dhashë befas t’mos u digjja veç unë!
“””””””””””””””””””
Meditim me Hënën…
Po kqyrja Hënën e buzëqesha,
Sa bojë pendësh ka kjo Hënë!
Mbushur përplot me hyjnesha,
Njëra pas tjetrës n’rresht vënë!
Rrinë medituesit kokë më vete,
Te kjo Hënë..sërish buzëqesha!
Nëpër re, të ashtëquajtura dete,
Lozin flokësh poetë, poetesha.
Rrinë si erë dhe vargje t’Dantes,
Edhe të Gëtes, edhe të Eseninit…
Rri një top i Zhyl Vernin Nantës,
Dhe ajo leshverdha e Pushkinit…
Kraterit ndanë rri dhe Shekspiri,
Edhe Bërns, edhe Pablo Neruda;
Tutje skute dhe Homeri, Virxhili,
Të përhumb Hëna nëpër skuta!
N’valle rimash poetë, poetesha,
Krateret i kanë kthyer në lëmë!
Kurse njollat…prap’ buzëqesha,
Janë bojë pendësh nëpër Hënë!
