Mikja ime !
Këtë fillim pranvere, u takuam përsëri
Nuk kishte më inate, me vitet ,ishin shuar…
Kujtuam ditët e bukura, kur ishim fëmijë
Dhe fushën e vogël, me luledele mbuluar.
Kujtuam lumin, kur frynte ajo erë e lehtë,
Ato pemët e ullirtë, që ishin përqark,
Ndërtonim varka letre, sikur të ishte det,
I mbushnim me ëndrrat tona, t’i çonim larg !
Atë, ditë e mban mend, kur pamë dallëndyshen e parë,
Nga gëzimi, fluturuam, tham : – Erdhi pranvera !
Dhe kërkuam per manushaqën, nga dimri i tharë,
E për atë folenë në ballkon, ku kthehen ngahera…
Ku prisnim perëndimin e diellit, deri vonë…
Kur ditët tona vraponin, sikur të ishin një lojë !
Unë, netëve të mia, sjellë ndër mend gjithmonë,
Sa u lumturuam të dya, kur pam një xixillonjë !
Pranverat tona, mikja ime, kanë mbetur larg,
Ajo fusha me luledele, nuk është atje më …
Një ditë mbiu papritur, një pallat i madhë…
Ato luledelet u shtypën. nga ne s’mbeti asgjë ,
– Mos kërko më kot, o mike, këtë pranverë !
Gjurmë të fëmijërisë, sdo gjesh askund !
Ka mbetur vetëm ai lumi, ku fryn mbi të një erë,
Ato varkat, mbushur ëndrra , akoma i përkundë !
