Gerta Bandilli Becka

Tani që bie nata

sytë fotografojnë qiellin

dhe degët që sapo kanë ndryshuar,

buleza lulesh, sythe të gufuara

dhe përrenj që zgjohen të trembur.

Uluni zogj mbi degët e zeza!

Ngrihuni sa herë ndjeni lagështirë

e lindjes së jetës dhe dhimbje.

As që dua t’ja di për të nesërmen!

Ai që e sillte nuk farkëton më ylberë.

Mbi gishtat e mi nuk uleni dot

sidomos tani që erdhi nata.

Unë nuk jam aq dashamirëse

sa t’ ju dua!

Ai që më mësoi të dua, fshiu të shkuarën,

sepse besonte se harresa më bën mirë.

Në fakt më braktisi për një tjetër!

Fluturoni zogj

atje ku është liria

ku sytë dërgojnë dashuri

dhe mbrëmjet sjellin mall…