PAK SOLIDARITET…
U ndezën qiejt nga flakë të çmendura rrufesh ,
dhe litarët e shiut ..sonte të reshtur nuk kanë ,
diku një strehëz…si shiu pikon lot dhimbjeje ,
dhimbje që vret ,e peshën zemra s’e mban .
Muret e shqyer nxijnë si nata pa hënë ,
e reve të grinjta.. ju errësohet ngjyrimi ,
në vatër përpēliten gjuhë zjarresh të mekur ,
e n’pasqyra të krisura ngërdheshet mjerimi .
Shekull i ri veshur modernitetesh false ,
e ai ..jetimi i pafaj nga bota i harruar ,
duart zgjat , të mbahet degëve të shpresës ,
degësh të lodhura ,n’peshë vuajtjesh harkuar .
Sa i vockēl , je në shpirt o njeri ,
dëgjoje , plagën e varfërisë që egër ulëret ,
oreksesh të pangopur humb virtytet mirësia ,
e harron se mbi tokë , mysafir je dhe vetë .
Jepja dorën e besimit, të ndjehet gjallë ,
dhe pse jeta inatesh e rrëzoi përtokë ,
pak solidaritet dhe pse kohët e kanë zbehur ,
që këmbanë e alarmit ,t’mos kumboj si sot .
Donika Stasa.09 Dhjetor.
“””””””””””””””””””””””””””””
SHPALOSUR KUQ E ZI .
Në palë të flamurit gdhendur historia ,
dhe shqipja nëntorëve flatrat përflak ,
prej qiejve të atdheut larg e nis vështrimin ,
trojeve ku liria…eci përmbi flakē .
Krenare në breza përherë ballin lart ,
plagët hapur gjoksit nuk të thyen kurrē ,
fustanell ‘ qëndisur veç me lule gjaku ,
e kënga prej shpirtit ,të buroi si gurrë .
Për bijtë që të mbuluan o nënë Shqipëri ,
me flamur të zemrës ,shekujsh përvëluar ,
e at’ muaj të ndritur ,e ngritën të puth diellin ,
atje… nga duar trimash në Vlorën e bekuar .
Në fusha e gërxhe mbirë të gjakut lulëkuqe ,
dhe shqipja mori frymë atë të shenjtë Nëntor ,
heronjtë ne gji i mblodhi toka nënë ,
tokë e djegur luftrash ,pëllëmbë e dëshmorë .
Në pllanga dhimbjesh ngjyer penën historia ,
e ndër vite flamuri flatruar nëpër botë ,
rënë e ringritur më i gjallë në beteja ,
shpalosur Kuq e Zi , më i bukuri në botë .
Donika Stasa 30 Nëntor.
“””””””””””””””””””””””””””””
HËNA SONTE PO LUAN SONATË ..
U fik dhe e fundit fashë drite ,
dhe mbeta i vetëm me valët nē breg ,
përhumbur u zhyta në të miat mendime ,
dhe zemra… si zog pa krahë rri edhe pret .
I vetëm këtu…në k’të breg në arrati ,
nga bota zhurmëmadhe çastesh harruar ,
të prisja të zbrisje nga slita e ndonjë ylli ,
a mbi harkun e hënës si mollë e kafshuar .
Era vjeshtake më mpin gjymtyrët ,
e brenda vetë qënies shpirti zë mardh ,
mendje e dalldisur dëshirash ngre ca kurthe ,
e në krahēt e mi të sjell qē nga larg .
Gënjeshtër të bardhë më shpalose moj zemër ,
sa fillova të ëndërroj në muzgun e ftohtë ,
dhe humba befas në të sajat ledhatime ,
si puthjet e valëve që bregun e mbajnë ngrohtë .
Ca thëngjij të prushtë ndezën zjarrin e fjetur ,
dhe malli përshkoi kilometra të gjatë ,
çelur dashuria në mijëra përqafime ,
e mbi tastet e valëve..hëna sonte po luan sonatë .
