Eva Gjoni

Të ulur të dy në tavolinën pranë dritares, në mëngjesin e së dielës. Ajo e shikonte dhe me një buzëqeshje të lehtë mbi lekurën e fytyrës së saj i tha:

-Unë kthehem në vite si një vajzë që skuqet kur ndjen që prania jote e turbullon.

Unë vrapoj e shkujdesur drejtë teje e fryma më mbahet. Unë eci dhe këmbët më dridhen kur të mendoj ty. E në këtë gjendje jam e aftë të bëj shkëmbinjtë të flasin dhe mbi dëborë çelin lule. Shpirti gjendet në freskinë e oqeanit dhe ngrohtësinë e mbrëmjeve në verë. Një dhimbje e bukur, e ëmbël, brenda në kraharor, që nuk mund ta shpreh, nuk mund ta ndal. Kjo jam unë nën pushtetin tënd.

Ai e dëgjoi dhe mori dorën e saj, e vendosi midis duarve të tij me delikatesë, dinte të fliste pa fjalë.

Eva Gjoni

“”””””””””””

T’randume qepallat n’mramje

Shumë gjana t’uluna mi to

N’ krahët e mija m’shtetun fli

M’kërko n’ andërr, ndie frymën teme

Eva Gjoni