SË PARI SHQIP, SI PERËNDIA
1
Bukur…. Ja!
Po vjen koha, pakë nga pakë ,
Që në det, të zhytesh prapë.
E në rërën e bregut,
Të shtrihesh në pushim.
2
Të rrini në rrezen e diellit që të përzhit,
E merrë ngjyrën çokollatë.
Apo rri ndën një çadër,
Që i ruhesh diellit nga pakë.
3
Apo mbuloheni me rërë…
E mbi rërë, shkruan ndonjë fjalë,
Fjalë, që e fshinë lehtë ndonjë dallgë.
4
Apo Qëndron diku në ndonjë shkëmb…
A nën kurorën e një një peme,
E shkruan aty, si në përjetësi.
Ndonjë gërmë, a fjalë,
Ndonjë emër, apo ç’të duash ti.
5
E mbasë disa vjetësh….
Po ta shikosh:
Shkrimi, aty është përsëri.
Apo, ndofta dikush, ka shtuar,
Ndonjë gërm(shkronjë) a fjalë.
6
E Perëndishme dhe e njerëzishme,
Është që, në se shkruan:
Të shkruash në fillim,
Me gjuhën që ke bëlbëzur,
Për herë të parë.
Nga prindërit dëgjjuar e mësusar.
E me shkonjat e alfabetit shqip.
Që ke mësuar së pari, për të shkruar.
7
Pra, në fillim, shkruaj Shqip,
Ashtu, si ka folur Perëndia;
Noeja, me të parët e tija.
8
Pastaj, po të duash,
Atë shkrim, shkruaje në gjuhë të tjera.
Ju vaftë jeta mbarë, nga hera!
Nizam Myftaraj. Tiranë, Shqipëri.
Më 25.3.2022
ME GRUSHT QËLLOVA, E I SHPORRA
1
M’u kujtuan ato vite, fëmijërie.
Ato vite fëmijërie, m’u kujtuan.
Nuk po i shkruaj të të gjitha…
Se kaq duhet shkruar…
2
Në shkollën 8 vjeçare;
Sidomos në shkollën fillore,
Tekstet e matematikës,
Kishin problema e udhtrime.
Disa që ishin më të vështira…
E ishin shënuar me një yll.
3
Ndonjëherë, këto problema
Nuk i zgjidhte dot as mësuesi…
Dhe unë i zgjidhja në shtëpi;
Natën në ëndërr:
Kur më zinte mirë gjumi.
4
Në ëndërr, i zgjidheshja shpejt.
Në fletore shkruaja, herët në mlngjes.
Dhe e shpjegoja në klasë.
Mësuesi e nxënësit: Ishim të gëzuar.
5
Sonte në ëndërr;
O mikja e miku im:
Me grusht, fort i godita.
I godita e i shporra, gjithë ligësitë.
Realisht: aqë forft, qëllova:
Sa grushti më dhëmbi;
E nga gjumi u zgjova…
6
U zgjova e pash, se ti o mikja e miku im;
Nga dëshira , dhe nga joshja për lavdi…
Ishit në të harruar, plot shok e shoqe.
Me ta edhe unë,
Që më merrte malli shumë..
7
Ishit gati, sa për t’u shkëputur
nga planeti tokë…
E nga të gjithë njerëzi tuaj,
E nga miqë e shokë.
8
E unë me një grusht të fortë:
Godita, demaskova e shporra;
Gjithë dashkeqët, joshës e lajkatarë.
Si Odisea për në vëndin e vet(Itakë).
Edhe ne sëbashku, dolëm fitimtar.
Edhe ju, o mikja e miku im….
Erdhët midis nesh.
U gëzuam e fort u përqafuam.
9
E tani në mëngjes, po shkruaj.
Qofshim të gjithë të gëzuar!
Më të bashkuar se më parë.
E ëndrra ime u bëftë realitet!
Si ato ushtrimet e vështira
Që zgjidheshin… atëherë.
Që i zgjidhte, Zoti vet.
Nizam Myftaraj .Tiranë, Shqipëri(Albania)
Më datë 18 Prill 2022
“””””””””””””””””””””””””
PARA MANUSHAQES U PËRGJUNJA
1
Fillim marsi, atë ditë…
Pa vajtur data dhjetë.
Ditë e kthjellët me vesë.
Shkoj të mbledh një tufë lule;
Sa çel dielli në mëmëngjes.
2
Aroma më ndillte vet…
Në një hije në korie
Me pak shkurre ndën një fërrë
Aroma e këndshme shtohej…
Aty qëndroi shpirti im.
3
Shmanga fërrat, e ca degë shkurresh.
Edhe hodha një vështrim.
Pash plot lule Manushaqe,
Kundrmonin erëmirë.
Të gjitha u çelitën, kur më ndjen mua.
Atje shkova, u përgjunja.
4
Atje shkova e u përgjunja;
Njërën, me dorë e ledhatva e i mora erë.
U ndjeva si në ëndër të bukur e ju luta:
A ta do zëmra, të vishë në mua?
Se po më gëzon zëmra, e shumë të dua.
5
Manushaqa u gëzua e më tha:
Ty që m’u përgjunje mua;
Më shumë se veten, të dua!
Ti u çpove nëpër fërra;
E nuk hoqe dorë nga mua…
6
Me dëshirë e gëzim, më merë;
O trëndafili me erë!
Më mer!
E në zemrën tënde më shpjerë!
Më bën nder, e të bëj nder.
Dashuria të na rrëmbej.
Të gëzojmë, në shtatë palë qiej!
7
Po të marë o shpirti im.
Të mbaj në zëmë e në gji.
Po kështu edhe mua ti..
Ti më more, e unë të mora.
Dashuria jonë, ja bëri “Forra”!
8
Nga lumturia që ndjejmë..
Ca pika loti në sytë shkëlqyen.
Nga lotët e gëzimit, e drita:
U bë një ylber i bukur, me 7 ngjyra.
Ylberi na rrethon, e na mron,
E jetën, na e zbukuron.
