S’kam çe dua këtë bot!
E çtë bëj unë në kë të botë
Ku s’më njeh as perëndia
Duke qar erdha foshnjë
Duke qarë shkoj dhe rinia
E çtë bëj unë në këtë botë
Ku s’më desh as njerëzia
Ëndrra isha mbushur plotë
Ëndrra mbet tek fëmiria
E çtë bëj unë në këtë botë
Ku nuk gëzon as fëmija
I pa besi me ty lot
Sikur lot dhe perëndia
E çtë bëj unë në k’të bot
Ku nuk sheh as djell as hën
U përzie keq njerzia
Kohë e keqe ,bota lëmsh
Me të ligun ,se bën dot
Prandaj çedua k‘të bot
Se i miri lotë derth
Nga kjo botë me djaj plot
E çe dua këtë bot
Ku ka humbur dashuria
Si një send ,dukesh i kot
Dhe kur je gur xhevahira
“””””””””””””””””””
Dallëndyshe bisht gërshër!
Dallëndyshe bisht gërshër
Moj lajmtarja e pranverës
Është mbarsi e shpresë thonë
Kur të vjen ndërton folen
Hyr e dil si arqitekte
në goj mban bar e baltë
i rendit në rrëz të derës
Bashk me shoqet vjen vërdallë
Aty në dritare ndenje
Bashkë si shoqe nuk u ndam
Ti e di moj dallëndyshe
Që si ty shpirtin e kam
Jam dhe unë shpirt i lirë
Të jetoj dua liri
Të ngre çerdhe nëpër bot
E të kthehem ku kam lind
Dallandyshe moj e bukur
Zëri jot më sjell mirsi
Kështu e dua k’të botë
Plot me këng e dashuri
“”””””””””””””””””””””
Mallkuar Kurbet!
E ulur këtu përball natyrës
Fishkëllen birbili e qyqa kukunë
E zoqtë krahapur degë më deg
Dallandyshe shtegëtarja po ngere folen
Mëngjezit më zgjon ky kor këngëtar
E djelli me rrezet mbuluar çdo prag
Pran zërit të nënës ,e lumtur jam
E çdo donte më shum kjo jet tamaqar
Shpërthyer ky shpirt si lulja në Maj
Me fisin njeriu gjith botën e ka
Se sot nga lluksi që do njeriu
Jetën e bëri më shum të vështir
Vdiq dashuria për tok e nënë
E botës po vuajm me shpirt e zëmër
Se nuk mund të ket lumturi
Pa dashuri e shpirt në liri
Pran sofrës e pragut jeta jeton
Me nënë e bab shpirti gëzon
Një bir a bij nga gjumi të zgjon
Kjo fjal e nënës botën dhuron
E sa të ket kjo jetë mërgim
Malli do djeg e shpirti mërzi
Se loti i nënës lumë derdhur
Nëna pa bijtë ,një zemër e vdekur
Mallkuar o mërgim -mallkuar
Nuk ka më keq kur toka e vuan
E vuan nëna e vuan shpirti
Dasm më nëna nuk njeh për birin
Se nipër e mbesa më nuk gëzojn
I zi i bardh ,gjakrat ndryshojn
E gjuha humbet gërmërin
Nuk mërret vesh nëna me birë
E bota rreth vërtitet gjithmon
Aty ku ke lindur ,aty do kërkosh
I lidhur shpirti me dashurin
As gjë në bot se ngop njerin
Se nënë jam e nënë mos qofsh
Kur zemër e shpirt i ke përher bosh
E loti mes këngës së zogut del
Kthehuni o bij se nënë s’do gjesh !
Atdhu e nëna janë njësoj
Rënkimi i tyre nuk mund të pushoj
Se malet kryet dot nuk i ngrejn
Pa bijt e tyre ,kjo tok s’do ket pranver
