Sa larg.
Me mbyté një brengë, qé kam ndër vite,
po nisem shpejté ,nga emigrimi,
po thurë ca vargje, rreze dritë,
me zemér të tharé ,nga malléngjîmi.
Do kërkoj ty ,té heq vetminé,
si një dallgé deti ,té shoh nga larg,
vitet se zbehin dot dashurinë,
as dritat e qytetit ,varg e varg.
Atëherë buzëqeshë e lumturuar,
si rreze dielli ,kur lind mëngjese,
si yje qielli, e dashuruar ,
një ballë qéndisur ,me pika vese.
Mé puth dhe ti ,si detë me valé,
mbi kokë ndizen yjet ,si vetëtimé,
të puthé në buzë, të puthë në ballë ,
se shuaj dot mallin , né emigrim.
As gjé skérkoj ,veç syté e tu,
aty shoh diell, fusha dhe male,
aty shoh qiell ,shoh detin blu,
aty shoh zemrat ,që hedhin valle.
Ah, pasurité ,s’më hyjné në sy,
as luks, kështjella e thesare,
veç fjala jote, plotë dashuri,
me ngroh në shpirté ,sa qindra zjarre.
S’ma shuajn etjen, përqafimet,
kur zemra ngrihet ,si dallgë deti,
malle që vijnë ,nga emigrimi,
derdhé në lotë, vargje poeti.
“”””””””””””””””””””””””
Te dua e dashur
Te dua e dashur, té dua ,
se ka dhimbje dashuria ,
atje detit permbi valé
ti pérkédhelé endérrat e mia.
Kur te shoh ne horizont
drité e diellit vezullon
mos harro te vish tek uné
se deti dallget i qetson .
Duam se dhe dashuria
qiellit nisé dhe fluturon
atje larg gjeré tek yjet
malli dhimbjen ma shéron.
Veç me duaj dhe njéheré
plagen time ta mjekoj
drité e hénés kur té bjeré
me ty detit do notoj .
Eja puthém se vetmia
gjoksin tim po ma shtréngon
kopshti mbushé me trandafila
aromen ténde ma kujton.
Ah moj drité qe ti po shuhesh
do té rrojé une ne trishtim,
mi njomé ti dhe njeheré buzét
te mbéshtjellé ne gjoksin tim .
