….”Te premtova qe per datelindje do te sillja karafil te kuq….!!!”
….Sapo u kthye nga qyteti ku kishte kaluar rinine e tij. Erdhi teper i trishtuar. Solli me vete ate kujtim aq te bukur dikur dhe aq te trishtuar sot, per fatin e saj te hidhur…
Filloi kjo histori ate dite nentori, saktesisht e merkure 23 nentor 1977. Festa e Rinise. Nga Komiteti i Rinise te Uzines u formua nje ekip i vogel dhe u mendua te organizojne nje eksursion ne Dajt.
Koha e ftohte. U ngjiten rruges per ne Dajt. Duke ecur ne nje moment Ajo ishte prapa tij dhe per ta ndihmuar i zgjati doren e vet. E terhoqi fort dhe papritur Ajo perfundoi ne krahet e tij.
Ndjeu ngrohtesine e trupit te saj, aromen e fresket te nje vajze ne lulezim. Ne moment ne vesh i tha me ze te ulet: “Te dua” dhe e puthi befas ne faqen e skuqur nga te ftohtet dhe qe u skuq edhe me shume nga ajo fjale magjike.
Kaq tha dhe ne mbremje te organizuar me kete rast kercyen edhe dy here. Por asgje me shume.
Ajo ishte e veshur me pardesy ngjyre kafe teritali, pantallona ngjyre kafe te erret dhe nje bluze e zeze prej leshi.
Ne moment i erdhen fjalet nga tregimi i Cehov “Nje shaka”, kur djaloshi ne dimer kur rreshqisin me ski kalonte prane Nadjezhkes dhe i peshperiste “Te dua” era ja percillte Nadjezhkes qe kurre nuk e mori vesh kush i therriste “Te dua” djaloshi apo era…..
Para tre javesh kishte shkuar perseri ne ate qytet ku kishte kujtime te shumta rinore. Ne autobuzin e linjes, rruges merr nje miken e tij zyshe dhe i permendi “shakane” e bere ate mbremje te merkure te ftohte te 23 nentorit 1977.
Ne qytet kishte vajtur per nje ceremoni mortore. Kur po kalonte rrugicave te varrezave per tu afruar vendit te percjellejs ne banesen fundit te te ndjerit,
Befas ngriu, nuk po u besonte syve. I ferkoi dhe perseri i ferkoi.
Nje pllake e re varri, me foton e asaj, ishte aty buze rruges.
Kishte ndruar jete me 17 shkurt 2021. Cudi sapo e kishte kujtuar dhe sot pas 41 vjeteve “takohet ” me pllaken e saj te ftohet.
U terhoq pa e vene re te tjeret u perkul dhe e puthi ne fotografine e saj. Po ata sy qe e kishin ndjekur nder vite. I lemoi faqet rinore dhe nje pike loti malli rreshqiti ne fotografine e Saj.
U terhoq ne heshtje dhe i premtoi se do ti shkonte per vizite perseri ne datelindjen e saj, duke i cuar edhe kaarfilin e kuq.
E cuditshme jeta…
Dhe ja sot ne datelindjen e saj me 13 shtator nxitoi perseri ne qytetin e tij dhe vendosi karafilin e kuq ne varrin e fresket të Asaj..
Qendroi gjate dhe ne memorje ju rikthye tere miqesia me te ate vit te shkruter, ku punuan bashke ne nje uzine se pastaj pasi mbrojti diplomen u emerua ne nje uzine tjeter larg shume nga uzina e pare…
……Nuk e kishte ndeshur kurre me pare. Secili kishte marre destinacionin e tij ne jete dhe ja tani aty ne perjetesine e saj mund te vinte ta takonte sa here te kishte mundesi te kthehej ne qytetin e tij te dashur….
Tiranë, më 25 Maj 2022.
“””””””””””””””””””””””””””””
…..” Shkaku i sherrit eshte ” Shersher la fam”… femra, nder vite…..!!!”
….Ikin vitet, secili merr rrugen e vet, por kur takohen nje dite, perseri kujtesa te therret si dikur.
Ishin shoke ne shkolle ne Berat. Paralel jo ne nje klase. Te dy e njohen Ate ne nje mbremje te organizuar ne raste festash. Me te dy Ajo kerceu. Te dy i shprehen dashurine. Kishte shpresa miku im ne nje takim te afert. U takuan te dy, Ajo ishte teper e bukur, e brishte dhe dinake. E kerkoi disa here te dilnin mbasdite. Kur mendoi se e kishte ne udhen e mbare per te shperthyer “ndjenjen”, u zhgenjye. Hyri ne mes nje çun i bukur i po atij paraleli. Çun qyteti, teper komunikues, dhe keshtu “endrra” e mikut itm u venit, pa leshuar as sythin e pare.
E futi ne kasaforten e kujtimeve. U harrua ne rrugetimin e jetes se vet.
Por nuk ishte e thene, qe ajo plage qe e kishte mendur te perthare do te kullonte aq gjak sa ate dite.
Ne Institucionin ku punonte ne qytetin e tij te lindjes, u shfaq papritmas, Ai qe ja kishte rrembyer “dashurine” e tij ne kaperximin e pragut te fillimit ..
Nuk e dha veten tere ate jave. Por supriza erdhi ate te shtune, ku shtruan dreken ne ate kolal ne dalje te qytetit.
Shoku, miku dhe shoku, miku dhe eprori ishin perballe tij ne tavolinen e “burrave” te pijes. Te dy pinin me maraz. I pari per te harruar ate “gervishje” plage dhe i dyti per ti futur tryelen dhe te bente qe plaga te gjakosej aty ne vendin me delikat.
Kur e tejkaluan te dy normen e pijes, doli ne pah dhe “kontrakdita” e grumbulluar nder vite.
-Erdhi momenti ti lajme “hesapet” miku im- klithi miku im kolegu ku punoja dhe une.
Ma rrembeve nga shpirti ate dashurine time te pare. Do me vinte mire qe te pakten te perfundoje me te. As ti nuk e gezove deri ne fund.
Shoku, miku , eprori e veshtroi ne bebe te syrit dhe u pergjigj:
-Nuk desha shume pune ta fitoja, ishte nje moment dhe pastaj ti e di si vazhdoi.
Ajo sot eshte diku ne emigracion.
Por te dy “gjelat” e asaj epoke, nuk e lane me kaq. Pine me fund per shendetin e saj, dolli dhe kur u nxehen gjakrat, dolen edhe ne arenen e lokalit nje hapsire e lire, ku ne te majte ishte dhe pishina ku mund te shuanin flaket e brendeshme te tyre. Kolegu im pasi piu goten e fundit te dollise ju sul fizikisht, shokut, mikut dhe eprorit te vinte ne vend “personalitetin” e meperkembur te djaloshit fillestar ne dashurine “aguridhe”.
….U turem ne per ti ndare, ne nje moment kolegu yne na “rreshqiti” nga duart dhe nen efektin e alkolit dhe te shpirtit “djaloshar” te plagosur u rrezua ne shkallet dhe keqas u gjakon ne afersi te syrit te djathte, plage qe i ka mbetur shenje edhe sot, si kujtim i dashurise se humbur….
