NGANJËHERË
Nganjëherë,e shkurtër më duket dita
kur mendoj që kurrë s’do të kthehet
udhton e mbushur përplot me ngjarje
duke lënë gjurmë n’kalendarin e jetës
Nganjëherë e shkurtër më duket nata
kur lart në qiell ndizen hëna dhe yjtë
gjërat e pavlera nisin të marrin frymë
e terri ëmbëltohet me ngjyrat e dritës
Nganjëherë shkurtimi ditës e i natës
me thesaret e fshehura më tërheq
s’më le që të merrem me diçka tjetër
me diçka që pa arsye në jetë të vret
Nganjëherë sa e gjatë më duket dita
kur fatin tim nis ta korigjojë trishtimi
n’ballë më shfaqen rrudha të hidhura
e dhembjen me duar e mbart shpirti
Nganjëherë e gjatë më duket nata
ëndrrat e bukura në çast m’i rrëmben
dhe dashurinë ma fshin nga kujtesa
duke më lën të vetmuar pa asgjë-në
Nganjëherë ashtu në jetë përsëritet
e shkurtër dhe e gjatë: dita dhe nata
duke pasuruar me çaste të shkurtra
e duke varfëruar me gjëra jetëgjata…
“””””””””””””””””””””””””””””””””””
ETJEN E SHUAN EDHE ME NJË PIKË JETË
Shembëllimi yt ,me shpirtin plot dritë
dhimbjet e trishtuara i shndërron në dashuri
që asgjë mos të mbetet e hidhur në zemër
etjen e shuan edhe me një pikë jetë
Në bebëz të syrit fijet e fatit dridhen
nga mëkati i dashurisë që lakmoi ta shohë
veshur me petkun e pendesës kërkon mëshirë
vetëflijimi sfidon vdekjen nëpër kohë
Në thellësi të shpirtit dhemb shpërfillja
për dritën që shpërthen në zemrën e etur
me fytyrën e dashurisë në kohë të ndryshme
që etjen e shuan edhe me një pikë jetë
“””””””””””””””””””””””””
ME BESIMIN SE EDHE NJERËZIT
MUND TË JENË YJE
Kadrush Radogoshit
Me besim, si shkëmb qëndron i patundur
Pret ditën që vjen, natës t’i japë fund.
Rrezaton si dielli me thesaret e veta
Me dashuri të ushqehet njeriu i mirë
Brenda gjeografisë së atdheut.
Të mirat që krijon i gëzon me të tjerët
Fle i qetë në krahët e ëndrrës
Kur vizaton hartën e gjelbërt të së ardhmes
S’qëndron i varur, por me artin e tij,-
Ngjitet lart për të kapur kufijtë e universit
Me besimin se edhe njerëzit mund të jenë yje.
