“”””””””””””””””””””””””””
Koha
Koha është frymë, bija ime,
ajo frymë që jep shpresë, jetë.
Koha është buzëqeshje, bijëz
që mrekullisht syve rrëshqet.
Koha është fjalë, e mira ime,
që vishet me frymë e buzëqeshje.
Koha është prekje e butë
që ëmbël kthehet në përkëdhelje.
(Koha mbi frymë, fjalë,
buzëqeshje, ledhatim ngrihet,
i ka më të forta themelet)
Koha është dorë ndihme
që merr, por më së shumti jep.
Koha është sy i mprehtë
që lotin për ta fshirë nuk pret.
Pa koha është pagjumje
kërrusur mbi libra e dije,
është dhe nanuritje ëndrrash
a shtegtim kënaqësie.
E koha është shkronjë-libër,
shkruar për ty nga të tjerë,
përkushtim ndaj gjësë së vogël
që i jep kuptim dhe vlerë.
Koha është pus i thellë
që teposhtë të përpin.
Pa shuan etjen ( në di ta pish)
e qenien përtërin.
Mos thuaj bijë “S’kam kohë”
kërkoje dhe e gjen…
Dhuro kohë, se të kthehet
si më i bukuri refren.