Koha e qeshisë…
U POQËN QERSHITË (ripostim)
U poqën qershitë
Dhe tregu po mbushet plot,
kanistra e kosha me rubin të kuq
po na lëbyrin sytë.
Ne shtangemi para etiketave,
çmime që xhepi nuk na i mban
dhe pranë s’guxojmë të shkojmë.
Por ti, e dashur,
këtë fund pranvere
dy buzët rubin jepmi t’i puth,
dhe unë…i kam ngrënë
të gjitha qershitë e botës.
“”””””””””””””””””””””””””””
Poetja Ermira Zhuleku (Zavalina) lindi më 28 prill 1977 (Devoll, Korçë) dhe vdiq më 11 shtator 2021 (Nicë, Francë) nga një sëmundje e rëndë akute.
Ajo iku, ashtu siç ikim të gjithë një ditë e një orë, por ikja e saj ishte ndryshe nga ikjet e tjera të zakonshme. Fizikisht u largua për të mos u kthyer më, por pas sa la një copëz të shpirtit të saj të dëlirë, la të përjetësuar rininë e saj, gëzimet, brengat, zhgënjimet dhe çastet e lumtura që kaloi në atë jetë të shkurtër.
Një njeri mund të rrojë edhe 100 vjet, dhe përsëri nuk ka jetur fare. Vitet janë shumë, por e llogaritur me jetën e tij të vërtetë, ata janë vite bosh të një jete po aq bosh.
Ndryshe ndodh me Ermira Zhulekun (Zavalinën), Jeta e saj u ndërpre para se të mbuhte moshën 40 vjeç, përvjetor, të cilin e mbushi më 28/ 04/ 2022, por jo, por jeta kurrësesi e saj do të vazhdojë edhe pasv dekjes. Shpirti i saj ende shtegton nga zemra e njërit te ajo e tjetrit, nëpërmejt poezisë së saj, aq të ndjeshme, aq shprehëse dhe po aq prekëse. Në vëllimin e saj me poezi, ajo ka shpalosur shpirtin e saj me të gjitha që ka përjetuaar, të mira apo të këqija. Ky vëllim poetik, është fillimi i përjetësisë së saj, që do të jetë krenaria e familjes, si dhe e fëmijëve së saj.
Sot ajo e mbushi një vit që ne nuk e shohim në faqet e FB, të cilat i mbushte me buzëqeshjen e saj të pashteruar. Megjithatë, në buqetën e saj me poezi të librit “Buzëqshje pranverore”, ajo do të jetojë gjatë, shumë e shumë herë më shumë se ndonjëri që e ka kaluar 100 vjeçarin…
E pahartruar qoftë!
