Pres zërin tënd, një fushë drite: në shpirtin e babait në ditëlindjen e tij në mungesë
DERI NË VERË
deri në verë
Zemra ulet në trotuar
Në një cep asnjë varg nuk ndjek hapat e tu
Pres zërin tënd, një fushë drite në buzë
Jehona më mbush me një tas me lot…
E pranoj… dashuria ime
Baby..e pranoj…
Unë jam gruaja – përjashtim
Një grua nuk bie kurrë në dashuri dy herë
Por unë u dashurova me ty një mijë herë
Sa vite të jetës sime ranë
Ndodhi numri i të qeshurave të mia
Ndodhi numri i skuqjeve të gjakut në faqe
Sa pika uji më ranë në sy
E pranoj tani, dashuria ime
I dashur, e pranoj tani
Ti je jeta ime dhe mosha e jetës sime
Jeta e poezive dhe romaneve të mia
Një jetë mëkatesh të zhvendosura në kujtime
Peshën e rrugës e mbaj mbi supe
Me yllin e humbur të lapis lazuli
Një erë e furishme luan letra në pragjet e dëshirave të humbura
Dhe unë jam i humbur mes dy brigjeve
i dashur baba
babai im dashuria ime…
E teta e Joan-it është e dashur për mua
Më tetë qershor nuk më pëlqeu kjo diagnozë e trishtuar..
Dritaret e mia ishin plot gëzim për të hyrë brenda
Perdet e shpirtit psherëtinin, vallëzonin për të hyrë
Shkurret e vjetra ishin gjeth të gjelbër vesë për të hyrë
Sot në mëngjes dielli i tetë qershorit më derdh zbrazëti në zbrazëti
Bora bie në kordat e mia vokale
Ai bllokon rrugën për këmbësorët, pushtuesit dhe të dashuruarit
Më djeg zjarri i ndarjes
Ti po më plas si qiri
më shkri mua
Zbeh në rërë erën e humbjes..
Të pres gjashtë pas gjashtë vjetësh, babi?
Umm gjashtë, pas gjashtë.. pas gjashtë… pas gjashtë..
Sa do të jetoj, babi?
Të numërosh gjashtë pas gjashtë.. pas gjashtë.. pas gjashtë..
A do të më japë mosha gjashtë pas gjashtë?
Dhe unë jam ai që vij nga gjashtëdhjetë e gjashtë pas nëntëqind e një të ngecur në hirin e qytetit.
