Tema:”Liri njerëzore”
“Fluturo” moj zemër,
Lart nëpêr bregore,
Ndihesh aq e lumtur,
“Si fëmije” në fillore.
Mos ju tremb stuhive,
Hapi krahët e lire,
Mos pyet si u “gdhive”,
Te genjëjnë kur te thonë “mire”
Fluturo si shqiponja,
E qeshur dhe gazmore,
Të shijosh bukuritë,
Të ndiesh ,”liri njerëzore”
Bashkohu me dashurinë,
Mos krijo urejtje,
Mos lëndo njerëzinë,
Për të gjithë është kjo ” vërejtje”
Bota është e bukur,
Ta gëzojmë këtë dhuratë qiellore,
Te pushojnë me bomba dhe cfarë kanë për dore,
Te gëzojme së bashku, …liri njerëzore.
Autore
Adriana Kongjini Bala
“””””””””””””””””””””””””””””””””
“Vetëm të kemi DASHURI”
Eja se malli më dogji,
Si të djeg dielli në gusht,
Sytë me lot janë mbushë,
Dhe murin “godas” me grusht.
Merëm në telefon të mjerin,
Se mendjen tek ty e kam,
Sapo shkruaj tek defteri,
Një fjalë të lutem ….I prekur jam.
Po si ujë i” pi lotët”
Edhe mallin dua të shuaj,
Je larg , dhe stë” kap “dot ,
Pse më bën që shumë të vuaj.
Pse të “mori “larg kurbeti,
Edhe mua më harove,
Me kaq lot ,u “mbush dhe deti,”
Sa të dua,… nuk më diktove??
Eja pak të të shikoj,
Se më duken kot të gjitha,
“Manushaqe” nuk të kuptoj,
S’ mé kalon as nata as dita.
As më thua vetëm një fjalë,
Pse më ikën si me naze,
Stë vjen keq që jam djalë,
Pse më bën të kem maraze.
Eja dhe lere kurbetin,
Eja që të jemi të dy,
Se do “hamë peshk” majë malit,
Vetëm të kemi DASHURI.
Autore
Adriana Kongjini Bala
“””””””””””””””””””””””””
“E bën barkun si “Shejtan”
“Fabul”
Sec u mblodhën të gjitha bashkë,
Pula – pata – gjela – rosa,
Bisedonin me shoi -shoqe,
Por mes tyre futet dhe dosa.
Pa më thoni edhe mua ,
U bëhet si shoqe e mirë,
Pse e kishit muhabetin,
Dhe ushimin ua kish “fshirë”.
Pa vënë re kokoshi ,
Duke krekosur përpara,
Jam unë këtu I thotë doses,
Nuk e pa që skish as fara.
Edhe dosa kokën ulur ,
Jiro jiro u vjen si trubull,
Mbushi barkun mirë e mirë,
Pa më thoni ndo një dëshirë.
Kështu u tha edhe bën mbrapa,
I fshiu buzët me gjuhë si llapa ,
Dhe mengadale duke qeshë,
Këpucët gati për ti veshë.
Nje pule duke e pare,
Qe si kishte ngele as fare,
Pa shikoni sec u theret,
Nuk kemi me as bereqet.
Aty te gjitha e kuptuan,
Qe dosa I kishte ngrene te gjitha,
E kapen nga para dhe e shikuan,
Pa na thuaj si te kalon dita??
Dosa me barkun deri ne gjunje,
Mos me prekni ju lutem shume,
Se kisha uri dhe erdha,
Se gjellen time kot e derdha.
Pse moj e uruar na le pa bukë,
Ne e kishim nxjere me punë,
Erdhe ti moj e pa ngopur,
Sa hedh në bark ,nuk ka të sosur.
Ushqimin tonë të gjithë mbarove,
Për të tjerë nuk mendove,
Barkun tënd kurë nuk tregon,
Cfarë gjen përpara I kafshon.
Kështu është kur je pisss,
Nuk pyet të kuja janë,
I mbështjell te shoqërisë,
E bën barkun si” Shejtan.”..
Autore
Adriana Kongjini Bala
“Si nje qiell me re gri”
Si nje qiell me re gri,
Si nje diell qe pak duket ne veri,
Si pikat e shiut qe trokasin mbi cati ,
Ashtu me ri brenda ,dhe sflet me njeri.
Cohu dhe del jashte me shoqeri,
Mos mendo te kaluaren dhe ndien merzi,
Kan cele lulet dhe ka bukuri,
Neper ruge dhe fusha ka shume gjalleri.
Eja bashke te dalim krah per krah te dy,
Eja te shkojme ne fshat ka bukuri,
Eja te shtrojme trapezin me shoqeri,
Dhe tja themi vence me zerin si violi.
Eja te shkojme andej nga Vanova,
Ku lulet celin, ku shkon belholla,
Ku rushi piqet ,ku syrin ta hodha,
Ku per jete zemern tende ta “vodha “
Autore
Adriana Kongjini Bala
“””””””””””””””””””””””
“Për nipin tim “
Kam një mbesë,
Mos u tall, ajo është bukuroshe,
Ajo gjithmonë qesh si një kikirik,
Flokët kaçurrela, sytë blu,
Dhe e quajnë Sotirakis.
Ky është djali i vajzës sime,
Dhe e dua shumë,
Jam i çmendur pas tij,
Kam një fëmijë si timin.
Keni dëgjuar nga të mëdhenjtë,
Fakti që “lulëzon mjalti”
Por tani besoj vërtet,
Si është një “pastë dhëmbësh e ëmbël”. “
Jetofsh gjatë e dashura ime,
Me Babin dhe Nanen,
Me të gjithë njerëzit që të duan
Unë dhuroj shumë puthje gjithashtu
“Adriana Kongjini Bala”
