ERDHI DIMRI.
Dielli i vjeshtës së parë vrapoi,
Bashkë me retë vargan që dynden,
Një vetëtimë e zjarrtë qiellin flakëroi,
Nga era e fortë gjethet filluan të bien.
Dhe nëpër parqe e bulevarde,
Me rrëmujë rrugicat u shtruan,
Athua, sikur po bëjnë mëkate,
Zjarrin e shpirtit në dimër ta shuajnë.
Njerëzit po shpejtojnë për diku,
Kur retë përmbi koka u varen,
Vjeshte gjurmët e veta po lë këtu,
Dhe flet për një nisje e për një ndarje.
Malet me re mbështollën kokat,
Pemët e zhveshura po ngrenë krahët,
A thua presin mallin që u mungoka,
Mall që maleve do t’u hedhë çallmat.
Por jeta lëviz dhe s’pyet për dimër,
Njerëzit rendin ne rrugët e mëdha,
Fëmijët të shoqëruar nga prindër,
Vrapojnë të rreshtohen nëpër shkolla.
Bora erdhi si nje mysafire e mirë,
Na ulet pa trokitur e shumë qetësisht,
E bardhë të ngryset e bardhë gdhijë,
Si një mesazh që na sjell bardhësitë.
“””””””””””””””””””””””””””
E NESERMJA NDOSHTA ME E BUKUR VJEN.
E nesërmja ndoshta më e bukur vjen,
E sotmja më la gjiçka të bukur që pati,
Nuk ikte dot,në shpirte kishte brengë
jetën e saj në pafundësi dot s’ezgjati.
Kështu eshte thënë dhe është shkruar,
Që ditët t’ia lënë radhën njëra tjetrës,
ndoshta e ardhmja do na kish munguar,
enesermja të vinte me dëshirën e shpresës…
Të gjithë nxitojnë t’i marrin sa më shumë,
Te sotmes që po ikën pa gjurmë,
Dikush I babëzitur gllabëron gjithçka.
varfëria të mbetet gjithmonë fukara.
Dhe të gjithëve na ka mbetur në kujtesë
E nesermja ndoshta më e bukur vjen,
Në shpirtin tone shpresa kurrë nuk vdes,
ditet e jetës sonë i përcjell me brengë.
Po kush rrojti me shpresën e së nesërmes,
do të ketë diçka më tepër se e sotmja,
njeriu shtrydhi dhe pikën e fundit të djersës,
më shumë se gjithçka të kishte bota.
Dhe vdiq po me shpresë se bota e përtejme,
Do jetë si kjo që jetojmë me shumë lodhje,
Dhe mbeti gjithmonë pengu i një shprese,
Dhe në atë botë që shkoi nuk gjeti çlodhje…
