PËR MIQTË E POEZISË PO SJELLË NË SHQIP NGA
POETJA HOANG KHANH LINH NGA VIETNAM POEZINË
Do të doja të mund të lija të gjithë borxhin tim
Duke shëtitur një tufë të rinjsh që enden përreth 
Do të doja t’i lija të gjitha bestytnitë
Lëshojeni dorën për karma të lehta tokësore.
Uroj që shiu të mos bjerë
Le të mos ketë ku të kthehet stuhia
Do të doja që stomaku im të mos ishte i rëndë
Le të jetë zemra juaj e qetë… herët dhe vonë natën butësisht
Jeta qoftë e qetë
Për të mos u shqetësuar nga shqetësimet e përditshme
Do të doja të mos isha në borxh
Mos u shqetësoni për humbjen e rrobave tuaja.
Do të doja të mos ishte një shqetësim
Le të premtojë kushdo që të mos e harrojë ditën
Do të doja të mos dehesha me alkool
Të pish dhjetë mijë gota melankolie të hidhur nuk është…
Do të doja… të mos mpihej zemra
Lërini rrathët e errët poshtë syve… të më gjejnë me pikëllim
Shqetësuese… dhjetë mijë pikëllime
Aq larg… brigjet e mia janë mbushur me pikëllim.
Ước chi buông hết nợ đời
Quẩy thơ một gánh rong chơi non ngàn
Ước chi buông hết đa đoan
Thả tay cho nghiệp trần gian nhẹ vời.
Ước chi mưa chẳng tuôn rơi
Để cho giông bão chẳng nơi tìm về
Ước chi dạ chẳng não nề
Để lòng bình thản… sớm khuya nhẹ nhàng
Ước chi đời được yên an
Để không bề bộn lo toan tháng ngày
Ước chi chẳng vướng nợ vay
Chẳng lo cơm áo hao gầy niềm riêng.
Ước chi chẳng phải ưu phiền
Để ai hẹn hứa chẳng quên qua ngày
Ước chi rượu uống chẳng say
Để nhấp vạn chén sầu cay chẳng hề…
Ước chi… lòng chẳng tái tê
Để quầng sâu mắt… sầu bi tìm về
Trở trăn… vạn nỗi trăm bề
Xót xa muôn nẻo… bờ mi ứa sầu.