“MUZA IME”
Ti je muza brenda meje,
je në heshtjen që s’ka zë,
fantazoj ç’farë s’them me vete,
prapë pranë vetes ty të lë.
Të mbaj në xhepat e shpirtit,
aty je, do rrish gjithënjë,
kush s’ka muzë brenda vetes
shpirtin zbrazur ka gjithnjë.
Ti në heshje më jep forcë, dashurinë aty ma lë,
të mbështjell brenda vetes,
të dua edhe pa zë.
Ti je muza më ngroh shpirtin,
ç’farë do bëja unë pa ty?
do humbisja shkretëtirës,
dritë e shpirtit tim je ti.
Ti je muza brenda meje,
heshjen memece e bën,
dhe unë jamë brenda teje
s’të kërkoj në asnjë vënd…
(Nga Meri Mezini)
“”””””””””””””””””””
“DHE PSE HAJDUTESHE UNE U DASHUROVA”
Do bëhem diell të prek fytyrën,
e di që diellin e do në ç’do kohë,
në verën me diell do të kem fatin,
gjith trupin tënd unë do ta shoh.
Do të prek ngadal të puth unë buzën,
gjoksin hajdutshe do të ta shoh,
ke qef ti ngjyrosësh me nuancë çokallate,
unë brenda teje luaj me to.
Këmbet e gjata do ti ngroh me rrezet,
ngadal, ngadal do ti skuq ato,
krahet fshehurazi ti do mi hapësh,
për rrezet e ngrohta kanë nevoj ato.
Të përqafuar fshehur mbas djellit,
unë shpirtin tënd arrij ta ngoh.
dhe pse hajdutshe unë u dashurova,
jam dielli me rreze që zëmrën ta shoh.
Do bëhem diell deri sa t’më duash,
dhe kur është dimër unë të të ngroh,
brenda vetes po digjem
i tëri,
do jemi të lumtur me rreze do të ngroh…
