Femije,e re,e rritur, e pjekur!
FOTOGRAFITË I DOGJE LUFTË, POR DASHNINË JO …
Lufta mi dogji fotografitë e kujtimet e mia mbetën aty këtu vetëm pak ,
por shpresat nuk mundi të mi shuanë më dashtë ,
Sepse e ruajta dashuninë me kujdes,
e mbrojta me fanatizëm deri në palcë.
Edhe sot dashuninë më dashtë nuk ma shuan askush, veç vdekja.
Se me ditë me dashtë është hyjnore, e jetës ia shton kuptimin.
Tani edhe atëhere sikur se,
në bankat shkollore,
Sepse dashunia kurrë nuk plaket, Zoti e krijoi pa moshë, te pa vdekshme për Ne.
Na bëri dhuratë në ditën e krijimit njerëzimit,
që ne të afrohemi e ta mbajme njeri- tjetrin pranë te dimë ta shfrytëzojmë taman.
E kujte t’ia ofrojmë pa kushtëzime ta dhurojmë me shpirtë e zemër.
E lufta fotografitë mi dogji, është e vërtetë por shpresën e dashuninë për ata që dinë më dashtë e të më duanë , nuk ma shuajti e as nuk ma dogjen kurrë jo…
DIKUR KISHTE DASHNI
Se ç’mu kujtuan kohërat e vjetra
kur luanim me guralecë,kapuça e letra,
gugjash e gegja, cicmic, guracak edhe vizak
Gjumin bashkë e bënim të gjithë në një shtrat
Kur qeshnim e qanim prapë të gjithë ishim bashkë
Rrobat e arrnuara, e me pasterti
Sa me gëzim i prisnim festat e Vitin e Ri.
Sa të bukura ishin ato mëngjese,
duke pyetur njeri- tjetrin, a u zgjove a fjete
Fytyrën e dhëmbët shpejtë i pastronim,
njëri-tjetrit ne i ndihmonim
Sofren nëna e shtronte me dashuri,
të gjithe rreth saj të bashkuar oh sa bukuri
Buka në sofër sa shumë avullonte nga duart e nënës
që kurrë nuk pritonte për ne të gatuante
E Babai bukën ndante në disa pjesë,
në mes të sofrës veç një pjatë ishte,
turreshim me vrap të hanim sa më parë,
dikush ikte ne shkollë , dikush në fushë e arë
Nënat na uronin një ditë të mbarë,
kush në shkollë e kush në arë.
Ju fëmijët e mi paçit jetë të gjatë e mirësi,
faqe të bardhë e dashuri
Në ato kohëra kishte shumë dashuri,
duanim njëri-tjetrin me zemër jo për pasuri,
Nuk duanim për sy e faqe s’kishte gjelozi
Në kohën e shkuar mbretëronte njerëzia,
buka e kripa edhe dashuria
Tani se ç’është futur në mes një shejtan,
të gjithë rrotull se ç’po i bën,
humbi dashuria, i mbyti xhelozia, droga e rakija,
Prej këtyre punëve të pista
humbi respekti e njerëzia.
