MOLLISHTË – BUSAVATË
Si fëmijë që ishim
kujtimet jo, s‘i harrojmë,
kam mall në maje gurinës
të rrëshqas nji herë me ski!
Dilnim cili me i parë
e të tjerët syhapur
gjuanin me toptha bore,
sa gëzime e jehonë.
Secili nga ne, hap derën e vet
me buzëqeshje e hare,
po bie bora, fjolla, fjolla
oh, dimër i dashur mirë se na erdhe.
Shumë dhurata merr kush
po fëmijët mbajnë mend!
Asgjë s’harrojnë për të kaluarën,
Viti i Ri shënon një kulm magjik.
Dua dimrin, gëzimet e tjetrit,
buzëqeshjen e kujdo dua!
Vitin e Ri,- fëmijët gëzoni,
edhe në varfëri të lumtur të jemi!
Dhe baba dimri
nuk harroj ti përqafoj,
t‘i mbushë me dashuri
me përqafime,- dhurata!
26.12.22
Busavatë-Dardanë
“””””””””””””””””””””
NUK KA NDRYSHIME – JO!
Nuk ka ndryshlime,- jo!
Humba udhëve të natës
ngarendin ato që janë si unë,
shpresuesit dhe të pashpresat.
Po, unë kalëroj pandalshëm
me mallin erën që kam,
tek kalon përtej dhimbjes
dhe në agun e dritës.
Prek dritëgazin e afërt të agut,
gacëzohem mornicave të akullta,
e ngulitem në sytë e buzët
plot për plot vesë.
Ardhjen e freskut e pres
nën mornica….
Atdhe,- ndryshimi nuk vjen.
Dita e bardhë duhej të vinte
ndryshe e ajo nuk shihej të
ishte aty as si ishte më parë.
Vajtojcat dolën nga një legjendë
dhe përshkruan pritjet
tej e përtej, mandej pushuan,
sikur gjetën folenë e dritës,
në burimin e etjeve të mia,
të shenjtëruara do horizonteve
vajtuese të kohës pa kohë.
26.12.22
Hamburg
