NË Ç´FJALË MË RRI DIELLI
NGA ANTOLOGJIA E VARGUT AGIMIAN-AGIM DESKU
E DIELLTË
Në parzmore i vure shekujt rebelë
Asnjë fjalë e hidhur për dritën
Në jetë ndodhin të ruhen kujtimet
Pa i harruar betejat me vetveten
Ndoshta pse nuk je bac sot me ne
E djeshmja harrohet më shpejt se e sotmja
Dritën e qiriut e kujtoj çdo çast
Me fat është ai që lind zjarreve jashariane
Të shenjtë na e le bac botën e shpirtit
Vdis tani sa herë të duash Promete
Dhe zgjohu nëse i duhesh lirisë
Pak është jetuar me zotat tanë
Nuk ishte ferri që na ka lënë frikën
Me burrëri kemi jetuar edhe para Adamit
N’dashuritë e zemrës jemi bërë çlirimtarë t’atdheut.
Në çdo kohë mbetësh zë i çlirimit bac Adem.
MË JETUE
Duhet me ditë më jetue
edhe me mirë se si më vdekë
Veç më u ba art i syve të jetës
Të jetohet si pëllumbat në fluturim
Është larg udha e të jetuarit bukur
Më mijëra vjet dritë
Kaq na ka nda jeta
Nëse nuk je bashkue kurrë
Me pëllumbat
Për më jetu mirë
Çele dritarën
Shih rrezet e diellit
Se si jetojnë zogjtë
Kur vjen pranvera
Në natyrë i ke
Nëpër çdo degë të trëndafilit
Kjo është jeta e bukur
Vdekjen e ke kopsht me lule.
KURORA E JANARËVE
I di janarët çfarë janë
Të acartë
botën si e bëjnë
Kanë fuqinë e çastit
të më ngrijnë
Është fat
nëse të falin lumturinë
Për çudi
janarët më falën tre gëzime
Tri mbesa si tri mbretëresha
Aurelen ,Kiaren dhe Oenen
Sot dhe në ditëlindjen e saj
Me miqt e fjalës se bukur
ngriti gotën
Gëzuar për Oenen
kurorën e gëzimit të janarëve.
GOTA E HARRIMIT
Nganjëherë i dua dimrat
Me më shumë borë se zakonisht
Zemrat e fëmijëve të jenë të lira
Të rrëshqasin fushave të Alpeve
T’i thyejnë gurët e kufijve të ndarjes
E di se çfarë na shtruan në sofër
Historinë e ndarjes së vëllait me vëlla
Dimrat na i bënë të acartë që ngrijnë
Ç’dolli më thonë të ngremë
Me gotën e harrimit
T’i mbetemi peng fjalës
a vdekjen ta ringjallim
Për të marrët
Më duhet të ngre gotën e harrimit
Me të krisurit
që kanë humbur guximin
Dehem sot
I kam harruar betejat e lëna në gjysmë
Nuk i di udhët e mia nga fillojnë
Jam rebeluar para pikturës së çlirimtares
Si do t’i pres kohërat e gjykimit
Më duhet të ndez fenerin e Homerit
Për t’i shpëtuar mallkimit të dheut
E kam vështirë sot ta rikthej Prometeun
E kanë murosur zotat mbi re të bardha
Do t’i ndalon stuhitë që vrasin tokën
Emrin tim e harrova në gotën e harrimit
Në dehje i kujtova plagët e ferrit
Kur e deshën zhdukjen e historisë sime.
LASGUSHIANE
Tek piramidat e Keopsit të kam pritur
Ku fuqia e flakës së diellit ndritë
Ernat sahariane ç’ta zënë frymēn
Aty qëndroj së bashku me fjalën time
Me mua u morën piratët e detit
Pse arrita të kaloj ferrin e Dantes
Pa një therrë në këmbë u bëra hero
Në ditët e sotme a jetohet nga heroizmi
Më duhet më u ba hi zjarreve prekaziane
Për më u shndërru në vargje lasgushiane
E më kërkue në tokë e qiell artin e vërtetë
Apo më u tretë diku ku dielli të gjen vetë
Nën dritën e tij jetoj me vargjet tua Lasgush
Marr frymë poeti dhe bëhem valë deti
Trëndafilit të Çamërisë ia fali thinjat e jetës
Mëkat që i mungon burrëria së vërtetës.
Ç’MË THUA POEZI
Bukurinë e vargut ta nisa
Përmes penës së artë ty
Ç’më thua ti poezi
Të dytë jemi varg e art
E di se më do ma shumë
Kur krijoj ç’më bëhesh muzë
E unë diku tretëm në një lumë
Det vargu bëhem edhe në gjumë
Ke dhënë fjalën së ke më ndritë
Në qiriun e Naimit të bëhem dritë
Në mendje gjithnjë të kam pranë
Mbretëreshë vargu poezi të kam.
DRITË NGA DRITA E QIRIUT
Sytë e mi çdo natë ndezin qirinj
Më ke ndrit errësirën të shkruaj
Ma ke ndez flakën në mua Naim
Në mendje të kisha natë e ditë
Atëherë nata më bëhej dritë
Dhe më duhej të bëhesha luftëtar
Dhembjeve nga një plagë t’ia marr
Për t’u thurë hymne të gjallëve të rënë
Lule të bukura mbi lapidare për t’ju vënë
Pranverat vijnë para fluturave me ty Naim
Dhe flakën e diellit ia marrin qiellit kujtim
Ta ngrohim shpirtin e jetës t’i bëhemi yje
Artin e bukur kur muza ia thur varg poetit
T’i shohin t’buzëqeshura fluturat n’fluturim
Ëndrrat e lira t’i kënë trëndafilat në pranverë
Zogjtë të rrinë në vendlindje si përherë
Së bashku me lulet dimrin ta bējmë verë.
Ç’FRYEN VERIU
Nuk ndalet fatziu
Më plasë kur fryen
Ç’më sjell acar dimër e verë
Pandërprerē
Harron veriu
se i bëjmë ballë çdo acari
Edhe po të jetë dimër i gjallë
M’i ka lodhë stinët
Deri në ëndërr më ka hy
Përse nuk i ngjaja acarit
Në hidhërim ka shpërthy
Fryen fatziu
Edhe kësaj radhe
Jeta ime për të
Është punë e madhe
Veriu ç’na treti
E ç’na ndau
Plasi njeriu
Kur fryen veriu
U nda nga e tërë bota
Mbeti i tradhtuar
Me e zezë
se fjalë e vetmuar
Ndërskamca fryen fatziu
Më la edhe në pafuqi ëndrrash
T’i jetoj betajat çlirimtare
T’i bëhem art jetës sime
Ç’t’i them veriut
Me ç’gjuhë duhet t’i flas
Në ç’ëndërr dua t’i bërtas
Harruam vdekjet
Dëshminë e lapidarve
Kujtimet e heroinave
Faculetat e lena në gjysmë
Të çendisura nëpër plagët e shpirtit.
SHTATË PLAGË T’I MORA GJERGJ ELEZ ALI
Pesë shekuj dhembje
I kam pritë këto plagë
Më t’i shërue njeri nga ne
Shpirti apo vargu im
Ah si s’kam lind ma herët
Edhe dy mijë vjet para Krishti
Asnjë plagë nuk do e kishe
Luftëtari im Gjergj Elez Ali
As edhe një pikë loti
Në sytë e motrës s’kisha më pa
Veç fluturat në fluturim
Tek ti kishin më pushue
Sot më duhet të udhëtoj
Në sëcilin cep të shqipeve e zanave
T’i shëroj plagët që shekujt t’i sjellën
Ëndrrat e motrës përse bajlozët ia morën
Dashurinë e shndërrove në heroinë
Fatin e ndave në çlirimtare për Shqipërinë
Çfarë do bëj liri me ty pash perëndinë
Pse pesë shekuj u mbylle në çmendurinë
Jeta të krijoj në pikturë të artit të shtrejtë
Retë e bardha të shndërruan në shi për lule
Asnjë ëndërr nuk e shoh pa kujtimin për ty
Plagët tua Gjergj Elez Ali t’i bëmë liri.
URATË
E desha të vërtetën e jetës
Të marr me vete uratën e Durrahut
T’i shpëtoj ferrit të Dantes
I lirë të jetoj në lutjet e pagëzimit
Kur më pagëzuan Agim
Kisha dëshirë t’i ngjaj fytyrës se Gjergjit
Të burrërohem për shpatën e tij
Sërish t’i marr pagëzimet e legjendave
Të bëhem fuqi Rozafe
Gur e mur i fjalës së dhënë
Rebel i dashurive donzhuane
Falje e mëkatit të Evës.
KOHË DJAJËSH TË PA KOHË
Nuk isha i vërbër kur besoja
se shekujt do t’i mundim
Ndoshta u bëra pakëz i dehur
për fjalën që kurrë s’di të rebelohet
Në asnjërën kohë të pakohë
Ç”ma hedhen syve kohën e djajve
Ajo që kurrë nuk ishte koha ime
Kohën time e ndajë me artin e fjalës
Ç’më ringjallin në jetën në kujtime
Fuqinë ma bën si të dragojve t’reve
Vargun për Ajkunën ç’ma rikujton
Në një kohë si në kohën time
Ringjalllën heronjt e Apokalipsit
Dashuritë e Titaniku m’i morën peng
Sa i shndërrova në simfoni Betoveni
Në pranverë dua të bëhem pikturë arti
Ta pikturoj jetën me ngjyra ylberi
Diellit do i lutem të më fal pakëz flakë
Të digjem siç digjet qiriu i Naimit
Të ikët nga metropolet e heshtjes
Më u ba këngë e malit që veç heshtë
Ose më i ra me grushtin e Migjenit
Malit që më vite mua më ka mbytë.
Ç’BETEJA M’I MORE ODISE
Vrasjet pas luftërave ma copëtuan lirinë
Sot më shumë se një mijë zotna i takova
Duke kërkuar zotin tim të vërtetë
Më ngutej t’i shpëtoja dashuritë e Titanikut
Para se të bëhen plagë e tërë jetës sime
Apo ta mbroj udhëtimin nga piratët e detit
Seç me dhemb heshtja kryneqe e jetës
Nuk e mendova së do mbetëm i vetmuar
T”i kafshoj acarët e janarëve që dhëmbin
I shkëputa lutjet nga veshët e shurdhër
Deti më fali veç çmendurinë e valëve e tij
A do të dehet një rebel i së të bukurës
Nëse thellësitë e Titanikut ma rrëmbejnë
Copat e lirisë do t’i nxjerri nga fundi yt
Ti bashkoj sërish shtatë thuprat e Gjergjit
Ëndërra për të qenë i lirë më kthen në Itakë
Për pak u gjeta në Kopshtin e Edenit
T’i sjell tëndafila çlirimtares së lirisë.
DRITË NGA DRITA E QIRIUT
Sytë e mi çdo natë ndezin qirinj
Më ke ndrit errësirën të shkruaj
Ma ke ndez flakën në mua Naim
Në mendje të kisha natë e ditë
Atëherë nata më bëhej dritë
Dhe më duhej të bëhesha luftëtar
Dhembjeve nga një plagë t’ia marr
Për t’u thurë hymne të gjallëve të rënë
Lule të bukura mbi lapidare për t’ju vënë
Pranverat vijnë para fluturave me ty Naim
Dhe flakën e diellit ia marrin qiellit kujtim
Ta ngrohim shpirtin e jetës t’i bëhemi yje
Artin e bukur kur muza ia thur varg poetit
T’i shohin t’buzëqeshura fluturat n’fluturim
Ëndrrat e lira t’i kënë trëndafilat në pranverë
Zogjtë të rrinë në vendlindje si përherë
Së bashku me lulet dimrin ta bējmë verë.
SHPIRT I SHENJTË
E di se në cilin çmim të flakës së diellit
Është djegur shpirti yt Penelopë
Do më duhej të bëhem Cezar i shenjtë
Për të hyrë në dashurinë e jetës tënde
Në një cep të shkëmbit të shqipeve
Të desha për nuse dragonjsh
Që ruajnë besën e të parëve të mi
Puthjen e kishe lënë kujtim atdheu
Në çlirimtar më duhej të shndërrohem
Nëse e meritoj puthjen e heroinës sime
Me ngjyra ylberi i pikturoj gotat e dehjes
Deri sa lirisë t’i përulem për shpirt t’shenjtë
Dua të tretem mbi qiriun e Naimit
Të shoh nga drita e dritës së diellit
Të bëj be në fjalë e besë të Doruntinës
Si nuk t’u gjunjëzova në gjog të Konstandinit
Për asnjë çmim tjetër nuk të desha
Veç për idilet naimiane të këtyre kreshtave
Dhe për gjuhën e bukur të Gjergj Fishtës
E për besë të zanave dhe agimin e shqipes.
KUR VJEN PRANVERA
Kam më u shndërrue nē flutura të qiellit
Më i kërkue trëndafilat ma të bukur të jetës
Që veç ata dinë t’i falin aromë mikes
Kam më shetitë lule me lule të dritës
Në u bafsha flutur mali e malli
Do të bërtas në kupë të qiellit
Retë e bardha do t’i zbres në tokë
Ju kërkoj shi për trëndafilat e mi
Në çastin kur do të vie pranvera
Në ngjyra ylberi do të shndërrohem
T’i pikturoj engjëjt dhe Ernen mbi yje
Të piskas pse e bukura duhet të vdes
Kur vjen pranvera do ngriti gotën rebele
Një kafe mezi e pres ta pi në Tropojë
Të dehem me dhembjen e lotit Kosovë
Kjo është e vërtetë kur pranvera bëhet jetë
Ka kohë që më ngulfaten stuhitë e dimrit
Dua t’i shijojmë së bashku rrezet e diellit
Të jetojmë një ditë me këngët e bilbit
Vizitorët e parë të luleve t’bukura të prillit.
TË PA IDENTITET
Mjerisht në zagar mali gjuajnë shpatën
Këta gjarpërinjtë e gjakut të helmuar
Më mirë e gjejnë veten në anakonda
Të pa identitet e të dalurit fare të atdheut
E di se kohërat sjellin edhe ndytësira
Por me këta Apikalipsa as djajtë s’merren
Tru shpërlarë e mbeturina të korbave të zi
Tërë natën në errësirë rrinë deri në agim t’ri
E dehen botën dhe e vranë pokën e lirisë
Nuk i bënë ballë të vërtetës që ju dhembë
Se i kishin sytë të vërbuar të tradhtisë
Sot në shetije e zënë udhën e ardhmërisē
Eh kjo tokë i ruan nē zemër burrat e atdheut
Edhe tradhtarët në një anë ia lenë historisë
Të jetoi Shqipëria luftuan heronjt e lirisë
Në një kohë pa plagë epoka e vet i mallkon.
ARTI IM
Je fjalë e rrallë
Bukurinë me vete e merr
Pasqyrë të kam ku shihem
Dhe të shoh
Pikturë që s’fshiheh kurrë
Të pikturoj në det e valë e tij
Atherë bëhesh në re të bardhë
Por pa stuhi
Të ëndërroj
në mijëra ngjyra ylberi
Sa mirë të shoh
Kur më je pranë qiriut të Naimit
Atëherë ngrohemi
në zjarrët prekaziane
Flasim veç për pushkën e lirisë
Të pikturoj
Nē çlirimtaren e atdheut
Në muzëne vargut tim
Sa herë ngritësh e rritësh
Në liri
Në heroinë të kanë bekue zanat
Për të ecur Rrugës së Kombit
E lirë
Më u ba arti im i shtrenjtë
Dhe një ditë ke më u shndërrue
Në hyjri të shenjtë.
TRËNDAFIL I SHENJTË
Ëndrrës ia qava hallin për këtë kujtim
Mbrëmjeve u bëmë miq të shenjtë
Fluturuam edhe mbi re të bardha
Në qetësi takuam perënditë e Ernes
Na thanë për tu bërë emër dielli
Të shndërrohem në aromë trëndafili
Ecim me kujtimet që ngjajnë në hyjni
Kur më flejnë në shpirt krijohen vetë poezi
Veç ty trëndafil të bëra fjalë shpirti
Të ngrita me gotën e jetës dhe të dehjes
Të bëra be e rrfe së të kam edhe atdhe
Dhe tê kam artin ma të bukur të shprehjes
Zgjedhe jetën dhe besoj të vërtetës
Nuk është në ëndërr as edhe përrallë
Kur fjalën e shpirtit për besë ta kam falë
Aeomën e trëndafilit ta kemi për jetë kujtim.
ME PLIS TË BACI
Bac veç me plis vij tek ti në Vitin e Ri
Për fjalën ma të bukur që e deshte liri
Eca për të ju bashkue kohës tënde
Ferrin e Dantes mezi e kalova
Zjarret prekaziane më sjellën pranë
Të njëjtë si ngroësia e diellit tim
Kohën e plagëve e bëra atdhe
E ujita me lotin e dhembjes Doruntinē
Sa të fuqishme kishte besën për perëndinë
Kush ndërroj për nënën jetën për dashurinë
Nëse do të vie si pis pa plis tek ti bacë
Mos m’i hapë portat e kujtimeve tē betejave
S’dua të jetoj në mallkimet të asnjë demoni
Bëhem rebel i lirisë për krahet e mi të prerë
Me dashuritë e mikes vimë me plisa të bardhë
Sot më shumë së asnjëherë të jemi shqiptarë
Nga një gur e vëjmë në Kalanë Prekaziane
Le të dashurojnë brezat e të bëhen zana mali
Të shkruaj per një jetë qendrese
Ah sa më merr malli
Uroj të lindin çdo çast heronjë të fisit
Për t’i fitue betejat me kokën e plisit.
KURORA E YJEVE
Sa herë më humb pena mbrëmjeve të vona
Më bëhet se është shndërru në muzë fluture
Bashkë me mendjen fluturojnë mbi re
Për t’i takue a për tu ba heroinë e fjalës
Këtë mbrëmje nuk mund t’i takoj ëndrrat
S’ka borë për tu bërë ëndërr e vërtetë
Por ka yje që ma ndriçojnë penën kah shkruan
Dhe ka fjalë të bukura që s’janë ma ëndrra
Edhe këtë mbrëmje paskna pasur dyluftim
Betejat për ta çelur Kutinë e Pandorës
Për vdekje rava për tu ngrit në çlirimtar
E di tani se ku e kam fjalën e shpirtit
Cila çlirimtare i fitoj betejat e atdhut të robëruar
Sonte kam bërë lutje të bie borë
Njëqind lutje heroinave për shërim plagësh
Vetēm kur bie borë fluturojmë në ëndrra
Mbrëmjeve të dhjetorit të jenë të bardha
Si muza s e penës kur fluturon ëndrrave
Sonte njeri nga çlirimtarët dola edhe unë
Në dyluftim me shpirtin qenka luftë e madhe
Për ta rujtë lirinë nga tradhtitë e njeriut tonē
Të duhet më dal çdo çast në dyluftim me demonë
Sa vështirë t’i qëndrosh jetës pa plagë atdheu.
ÇLIRIMTARE
(Çlirimtares K.SH)
Në jetë isha plot dhembje
Si do të takoj sonte çlirimtare
Edhe pse s’kishe pushkë
U shikuam me sy pushke
Edhe pse s’kishe plagë
U bëmë dhembje plagësh
I pikturuam fytyrat e dhembjes
Me faculetën e zjarreve prekaziane
Deri në mëngjes nuk fjeta
Duke e pritur lindjen e diellit
Ëndrrat për lirinë sonte i gjeta të lira
Për pak u deha në puthjen e ëndrrws
E di sërish sonte u bëra rebel
I luta zotnat të mē shndërrojnë
Në një mijë nëtë legjendash
T’i mund disa bajlozë me fytyra njerëzish
Sonte edhe vetë u bëra çlirimtar
I plagëve të çlirimtares.
DËSHPËRIMI
Sa vjen e të shtohet dëshpërimi për jetën
Kur nuk e di nga të vie hidhërimi i saj
Thonë se do të hy në portën e çlirimtares
Ëndërrave me kostumin e çlirimtares
Sa shpejt ikën fjala e bukur
Sikur të mos ekzistonte kurrë
Tërë jeta mu bë e vetmja ëndërr
E pardronit tim prej demoni të dashurisë
Sërish ç’më erdhi dëshpërimi i Etnës
Nuk e mendoja se njeriu të djeg më shumë së zjarri i Etnës
Më humbi një jetë e fjalës që ia fala njeriut
Edhe pse çdo çast ia kërkova jetës të vërtetën
Askush nuk ta thotë një fjalë të bukur
Të jetosh veç në ëndrra nuk i thonë jetë
Një ditë historia do të merret me vrasësit e fjalës
Pse i vranë dashuritë e lirisë së çlirimtarës
Dhe mua më zhdukën nga ëndrrat e mia
Mëkatet do t’i djeg një ditë flaka e diellit
Në ditarin e poetit do zbardhë liria e çlirimtares
Askush nuk u skuq kur ma vranë fjalën
Të jetosh veç në ëndrra nuk i thonë jetë
Mjaft na robëruen shekujt e mëkatit.
HIENAT VDESIN SONTE
Edhe pse pa shpirt jetuan
Sonte kanë vdekje klinike
Do të mbahen mend veç sot
Sikur menduan të jetojnë dymijē vjet
Jetën ferr na e bënë
Sonte në takimet e lakuriqve
Ju këndohet e shkruhet epitaf
Nuk kanë varr për atdhe të humbur
Askush s’më tha asnjë fjalë lamtumirëse
Faqe zitë u thyen në shtatë thuprat e Gjergjit
Populli im i mirë thot
Ç’të mbjellësh do e korrë
Ç’menduan se fjala ka humb fytyrën
Jo besa është këtu edhe para perandorëve
Kurrë nuk u pajtuam me asnjë demon
Përtej ferrit na u desh të jetojmw
Më në fund edhe na krijuam zotna tanë.
RIZGJIMI
Kohërat janë të ndyta
Nëse i vret rizgjohu
Kur të vrasin
Dëshmitar që nuk urrejnë
E ke popullin
Tradhtitë kurrë nuk janë fal
Kanë një ferr të përbashkët
Historia ka dy anë të medaljes.
E PAKOHA
Pak kohë e mirë mbeti
Sikur treti n’shpirtin e djajëve
Retë e bardha sjellin veç stuhi
Kohë e acartë erdhi për mua e ty
Çfarë t’i them kohës sot
Pse dielli nuk ngroh si herave tjera
Thuhet tek njeriu s’ka mbetur pranvera
Shtatë thuprat e Gjergjit mbetën ëndrra
Koha mbeti pa besë e fjalë
Të dyjat u shndërruan në përrallë
Dikur kur kishte burrëni
Për besë e fjalë shquheshim të dy
Sot s’ka kohë njeriu për fjalë
Kur rri dhe dehet në vetmi
Ka vite që shpreson e urren
Koha e keqe pa një shkas nuk vjen.
LETËR E BARDHË
Si të ndajë mendjen për letrën e bardhë
Ka faj ajo pse është vërtetë e bardhë
Apo se njeriu mendon se shkruan mirë
Sa e durueshme është zonja në fjalë
Kjo është një arenë toradoresh
Ku promovohen në njerëz të mirë
E në anë tjetër shkruajnë zi e terr
Nganjëhere ju përzihet miku me armik
Krijojnë për të urryer të urryerit
Mbi letër dështojnë të ngritën në mbretër
E nuk e dinë që janë perandorët e fundit
Demonët e këtij shekulli në theqafje
Sa kisha dëshirue një çast të jem letër
T’i njoh cilët thonë se betejat janë krye
Bëhu një herë e zezë t”i sheh fytyrëzitë
T’premtuarit që s’do ta vrasin fjalën e lirë
Jo,jo unë e ti jemi gjithmonē të bardhë
Protestojmë për vrasjen e Klodianit
E di që na quajnë të demshëm për shtetin
Të padrejtë pse nuk mund të heshtim.
SHQIP
Shqip t’kam dashtë
T’baj be n’rrënjët e mia
Që Evropa i di
Sa t’vjetra i kam
Historia e saj shkruhet mè to
T’kam folë
Me gjuhën e shqiponjave
Të një rrënje jemi
Kemi jetue n’dritën e Homerit
Na urryen pse folëm shqip
Edhe para Krishti
Pse jetuam më bukurinë e Mona Lizës
E luftuam ferrin e tradhtive
Sa të shenjtë e kemi besën
Edhe nëse kurrë nuk flasim
S’dimë të urrejmë
Më mirë të dashurohet shqip.
NË ËNDËRR
Në ëndërr jetohet
për të nesërmen
Bëhesh piktor
i syve të shkruar
Kujtimi ma i dashur
i fjalës së bukur
Çlirimtar i betejave
të shpirtit
Në ëndërr u deha
Pse isha ëndërr.
LETËR E BARDHË
Si të ndajë mendjen për letrën e bardhë
Ka faj ajo pse është vërtetë e bardhë
Apo se njeriu mendon se shkruan mire
Sa e durueshme është zonja në fjalë
Kjo është një arenë toradoresh
Ku promovohen në njerëz të mirë
E në anë tjetër shkruajnë zi e terr
Nganjëhere ju përzihet miku me armik
Krijojnë për të urryer të urryerit
Mbi letër dështojnë të ngritën në mbretër
E nuk e dinë që janë perandorët e fundit
Demonët e këtij shekulli ikin në theqafje
Sa kisha dëshirue një çast të jem letër
T’i njoh cilët thonë se betejat janë krye
Bëhu një herë e zezë t”i sheh fytyrëzitë
T’premtuarit që s’do ta vrasin fjalën e lire
Jo,jo unë e ti jemi gjithmonë të bardhë
Protestojmë për vrasjen e Klodianit
E di që na quajnë të demshëm për shtetin
Të padrejtë pse nuk mund të heshtim.
RRËNJËT E MIA
Nëse më pytni për rrënjët e mia
Ju tregon fjala e fshenjtë
Janë ma të vjetra se sa shkrimi i saj
Një histori e dhembjes dhe e krenarisë
Së bashku me fjalën
Krijuam miq të zemrës
Armiqt erdhen të paftuar
Tokën për të na pushtuar
Rrënjët e mia m’i gjeni kudo
Në fytyrat e bukura të shqipeve
Më hyjnore së vetë hyjnitë
Edhe nëpër freskat e piktorëve i kisha
Në tempujt që m ‘i vodhen
Kur të dielave bëja lutjen shqip
T’i gëzonin çlirimtarët ditët e lirisë.
KLODIAN
He Klodian
A e burrërove Tiranën
A ju vra një krah shqipesh
A mbet një nënë në lot të pritjes
Kujt ia fale puthjen e mbramë
Mos më thuaj të dashurës jo
KLODIAN
Vrasësi yt
Ma mirë t’i kishte vrarë
Ata që Shqipërinë dikur e ndanë
Në një mijë copa
Dhe kurrë s’kishin mendje
Për t’i bashkuar copat që dhembin
Dhe sërish sot para syve tuaj
Çdo ditë vrasin.
I AKUZUAR
Disa ngritin gotën
Dhe gishtin ia ngrehin
Plumbit
Për të më akuzuar
Pse protestoj
Veç unë s’bën të protestoj
Së theva kodin e egërsisë
Jam armik i përbetuar
Më shkruan në kallzimin penal
Disa nga poetët thonë mos krijo
Nuk na duhet poezia politike
Si të shkruan për dashurinè
Një protestues i akuzuar
Eh poshtë ka rënë miku im poet
Kur thot mos shkruaj vargje politike
E unë Klodian Rasha dy herë vdiqa
Një herë për Shqipërinë
dhe një herë për dashurinë e shejtë.
ETNA
Të njëjtin zjarr me të Etnës
Është ndez pesë shekuj t’perandorëve
Që më urryen deri në sytë e diellit
Perandorët e fundit u çmenden
Kur Eva hoqi prangat për të dashurue
Zotnat në të njëjtën kohë më pagëzuan Agim
Lirinë e kërkoj edhe pas njëzet vite t’lindjes së saj
Nëpër varrezat masive në sytë e Evropës
Më ëndrrat për liri s’deshta të pajtohem
Pa qenë vetë çlirimtar i tokës së shejtë
Dua t’i lutem detit ta shpëtoj Titanikun
Nuk jetohet duke dëgjue simfoni t’Betovenit
Kur deti ende ruan ashtin tim të ringjallur
Në një Promethe të heroit të betejave t’lirisë.
BUZËQESHJET E FALURA
Nuk është fundi i botës
Nëse dehem para syve të Evës
Ç’më thua Dante
T’i ruaj kujtimet që më rikthyen në jetë
Apo të iku më lart së retë e bardha
Kisha dashur ta takoj Ernen e vargut tim
Ndoshta çlirimtarja pagëzohet me jetën e lirë
Që më rri në pikturat e e betejave të pakryera
I kam ëndërruar ditët e fitoreve
T’i mbaj pranë zemrës e të jetoj me to
Me fytyrën prej çlirimtari të shpirtit
Edhe nëse iku një ditë nga kjo botë
Kujtimet për ty në sëcilin varg i ke
Buzëqeshjeve të mbrëmjeve
Kur ato m’u bënë agim i lirisë
Dhe çmenduri e dashurisë për ty mike.
ALAN PO
Çeli shtegun e ferrit
E pushtoj çlirimin tim
Atdhe i rrëmë u bë
Sihariq i jetës sime
Alan Po
Ku i fshehe korbat
Nëse mbetëm pa dritë
Në errisirë më ke të qëndroj
A i bëhet lirisë sime tradhti
Ku mund ta gjej pikturën
Ma të mirë së të Mona Lizës
Veç në Shqipërinë time
Në sytë e mikes sime të shejtë
Po bëhen dy mijë vjet krishtërim
Ende nuk ia dola ta gjej veten së ku jam
Shqiptar me brezat e mi më kanë lenë
Do t’i mund korbat e tu Alan Po.
MË THUA JAM KËNGË ÇLIRIMTARE
Thua së s’jam i çliruar sa për një copë tokë shqipesh
Çlrimtar i lirisë së shumë pritur me vite
Si nuk m’i shohin plagët t’pashëruara
Sot asnjë vend për varr nuk më paskan lenë
Diku mbi re të bardha Erna një fjalë ma thot
Veç në tokë nuk paska vend për mua
Së yjet ju këndojnë këngë çlirimtarëve
Veç për Festën e shqipeve të Flamurit
Nga sot do e nisi udhëtimin tim çlirimtar
Aty ku zotnat me thonë se ka shqiptarë
Ku më pushon shpirti kur dëgjohet kënga
Dhe në sytë e mi kur dashurojnë zanat
Çfaj kam unë pse u bëra çlirimtar i lirisë
Nuk jetohej me fytyrë djalli t’Dantes
I këndova sërish Ajkunës për dashninë e Rozafës
Kur zanat sërish më zgjuan nga vdekja e lirisë
Ora e saj ecën mbi krahët e fluturave
Fluturoj edhe unë kur jam në ëndrra të bukura
Të dua kisha frikë t’ia prish burrninë emrit tim
E kam mendue veten në stërgjyshët e fjalës
Veç një herë të vie vera më thoshte miku im
Por unë e zgjodha besnikërinë e fytyrës hyjnore
I di puthjet Eva kur Adami ia ruante marrëzisht
Nepër legjenda kanë më hy edhe çlirimtarët e kohës sime.
PABURRËNIA E BURRËNISË
Burrëninë e kemi trashëgue brez pas brezi
Me ashtin tim më lidhej besa e shqipeve
Orët e zanave dikur ishin fuqia e jonë
Sa herë ngroheshim pranë zjarreve jashariane
Burrënia më rrinte më mirë për shtati
Derisa me paburrëninë ende luftoj
Dhemb për dhemb si në kohë të betejave
për liri
Dorën në zemër burrëninë e mbaj në kujtim të Ajkunës
Dashurisë së saj i kam borxh edhe jetën
Ndoshta në Rozafat më ruhet ende pak burrëni
Ka kohë që eci me paburrëninë e brezit tim
Nuk e di nëse ka fund ky lloj perandorësh
Që botës ia vjedhin orë e çast burrëninë
Sa kam frikë nëse zoti im s’ka burrëni si unë
Historinë e dhembjes po e shkruajmë pa ditur shërimin e saj
As fundin dhe fillimin e një epoke të lirisë gjergjiane
S’kam për t’u nda nga burrënia e çlirimtarës
Më u ngrit sërish në Promethe
E më u ngroh zjarreve prekaziane
Deri sa të ngritëm e të flas me yjet e Ernes
Kurrë mos dëgjofsha për paburrëninë e zezonave
Veç zanat më nxorën nga stuhitë e ferrit të Dantes
Sot jam krenar nëse i mbaj fjalët e gjyshërve të mi
Jam betu t’i thuri vargje dashurie për burrëninë
E së bukurës së detit e tokës.
ALFABETI IM
I vjetër është sa ashti i çlirimtarëve
Sa drita e diellit që më ngroh
Shekujt i varrosi në Ferrin e Dantes
Rilindem agimeve prekaziane
Për emrin e Ajkunës
Edhe unë u bëra luftëtarë i lirisë
Deri t’i takoj yjet që na sjellin dritën e ëndrrave
Retë i dua të bardha tërë jetën
Herë i zbresim për t’i ujitur trëndafilat
Edhe para Adamit e Evës
Letrat e dashurisë i shkruaja me alfabetin tim
Në fund të Titanikut aty ku më mbeti e bukura ime
Aty ruahet fjala ime e shejtë .
NGJYRË JETE ÇLIRIMTARËSH
(Nëse fytyra njëherë të ikën,kurrë ma mos e kërko së nuk do e gjen)
Me miqt do të doja të kemi të njëjtën fytyrë hyjënish
Sëcili të ngjanim në kohë jashariane
Kur vdekjen e bac Ademit e marrim për dritë të sofrës sonë
Nuk kam kohë të flas me njerëzit që harrojnë emrin e vet
As me ata sa herë ndërrojnë fytyrën ditë e natë
Nëse flas pse dielli ka ndërrue rrugën e ngrohtësisë
Fajtor nuk jam unë pse gjuhën e ruaj me shekuj t`ashtit tim
Sa kisha dashur të ja them në katër sy mikut tim të shejtë
Se nuk është fajtor koha
Kur njerëzit i harruan të gjjitha betejat që i fituam
Jo,ta them unë pa frikë të lakut në fyt
Gënjeni kur thuani duhet bashkuar
Me kë të bashkohemi
Kur asnjëri nga lagjia ime nuk flet me njeri—tjetrin
Vallë kësaj i thonë Bashkim të Kombit
Apo mjerim të kombit të tij
Nuk e paskna ditur se aq urrejtje mbi shpirtin tënd rreshtohet
Të njëjtën fytyrë djalli e përdor për sharmin e bukurisë së shpendkeqeve
Kështu ikët nga fronti e lëre ma të jeni besnik i betejave të lavdisë
Nuk kam parë fytyra kaq të shndërruar në lot krokodilash
Ditën shpërthejnë dhe shpejtojnë si shpetimtare të Rrugës së Kombit
Por, të mjerët i njohim për vdekjet e tyre klinike
Kur kohë e tyre po zhduket
Dhe mendoni pasi i thyem kufijtë e dhembjeve
A jemi larg apo afër Sofrës se Bashkuar
Dua t´i luftoj edhe ëndrrat e mia
Nëse më dalin përpara këto fytyra të mallkuara demonësh
Natën të vrasin dhe ditën të qajnë
Sikur e mendojnë se ne jemi milingona
Fali o zot do të thoshte Krishti
Ndoshta edhe do i bekonte faljen e njëmijë të zezave
Nuk kam kohë të fali derisa jemi i vetmi popull i ndarë
Edhe të vrapojmë jemi të vonuar.
TI DI MË FAL
-Popullit tim
T’i njoh plagët
Të krijueme për mua e ty
Ti ke lindur
Edhe para Ferrit të Dantes
Kur ne ishim e vetmja mbretëri
Pa pasur kohë për zot
Së këtu ishim vetë zot
e Kastriot
Populli im i mirë
Ti di më fal
Edhe atëherë kur s’duhet më fal.
ROZAFË
Nuk prita të më ftosh sonte Rozafë
Këtë herë ta solla një fjalë të shenjtë
Se liria paska emër veç tek ti
N’Kosovë e ruajmë më thellë se Titaniku
E kemi prangosur në secilin shpirt
Në secilin gji të nënave t’çlirimtarëve
Vëre lirinë nën themelet e legjendave
Ringjallu nëse të kërkojnë gji çlirimtarët
Falju pak dashni faqe më faqe e sy më sy
Kur buzët të rebelohen në përqafim t’Prometeut
Nesër do hyj nën thellësitë titanikiane
Aty të gjetësha duke dëgjuar pak simfoni Bethoveni
Ah bre dua të shndërrohem në trok kuajsh
Ta shuajmë etjen bashkë nëpër kalldrëmet e historisë
Do të vij vetë i njëmijti çlirimtar
Për t’i rujtur bedenat e tua Rozafë.
ÇUDI ?
Veç unë duhet t’i ruaj thëniet e vjetra
Se uji fle e armiku s’fle
Ç’më bëhet se lexoj përralla t’La Fontenit
Apo jetoj në kohën e një mijë e një netëve
Luftëtarët ka kush t’i mbroj në liri
I mbron emri i shenjtë i betejave çlirimtare
S’kanë tjetër emër veç të të shenjtit çlirimtar
Secila kohë e brezave të mi ishte e njëjtë
Pesë shekuj të rebelizmit tim nuk harrohen
Masakrat mbi popullin tim pse bota i harron
Janë këtu rrënjët e mia edhe para Adamit
Me sytë e Evës pikturuam paqën
Kudo kah shkelen çlirimtarët
E di Evropa cilët janë vrasësit e mi
Foltoreve ma kryqëzojnë fisin tim t’shenjtë
Në vend t’pëllumbave t’kopshtit tim
Mos i përqafo korbat e fytyra demonësh
Se ishte shpata e shenjtë e Gjergjit
Që ta shpëtoj nderin Evropë.
IM ZOT PËRSE MË LE PA ZOT
-Poetit Agron Tufa
Ç’më preken në shpirt
Shekujt
Kur më le im zot
Pa zot
Po ky shekulli njëzet e një
Qenka i njëjtë kur më lanë
Edhe pa poetin Agron Tufa
Nuk qenka e shkruar
Të kam veç njëherë zot
Të cilin dua ta kem mik
Por jo Promethe t’lirisë
As edhe të dashurisë
Promethe e Korife jam vet
Mos ju qofsha falë
Zotin tim e kam rujtur me vite
Në shpatën e Gjergjit i kam ba uratë
Kurrë betejat s’më lanë të qetë
Pa u flijue në zjarrët e Prekazit
Im zot
Dashurinë e mbretëreshës Teutë
Ma vodhe ti apo zotnat e mi
E di mua më kishin kryqëzue
Së bashku me Krishtin
Në të njëjtën kohë
Koha mu bë kryeneqe
Nuk e kanë ditë për emrin tim
Që më lidhet më yllin e Davidit
Ndoshta nuk do të isha sonte të Ujvarë të Mirushës.
Ujvarë,Klinë 30 tetor 2020
LUGËTËRIT S’KA KUSH T’I lARGOJ
S’ka kush t’i largoj lugëtërit
Hanë dreka e darka me ashtin tim
Më vonë do të më kryqëzojnē
Në djall a n’langua
Nëse më zë gjumi i acartë
Më s’dua të di për koronën
As të jetoj pa fitore
Që i takojnë njeriut të gjallë
Nisuni drejt qiellit
Atje ngushëlloni
Mos shkoni pa lutjet e mia
Loti m’u bëftë det
Më rëndojnë dhembjet e Titanikut
Kurrë mos jetofsha në kohë t’lugetërve
Së do çmenden edhe ufot
E nisa lutjen për në Paris
I fala fuqinë e shpirtit
Dhembjet t’i ndajmë në dysh
Para së jeta e lugetërve të përfundon në ferr.
FYTYRA
Ç’më vjen
t’i them fytyrës
Bëhu
më mirë fytyrë djalli
Së sa kur të shohin
si errësirë korbi
Të thonë
Ja ku është ajo
Fytyra e tradhtarit.
E KISHA NJË MIK
Njëherë e kisha një mik
Mik dhe shkuar miku…
Por ai kishte veç veten
Së bashku i mbijetuam
Secilën betejë çlirimtare
Plagët e luftës ende nuk i shëruam
Më besoni sa herë e pyes veten
Eh ç’lloj njeriu jemi
Çdo çast të jetës
Më vie në mendje Fishta e Konica
Sërish pyes cila është e vërteta
Pse nuk mund të bëhemi bashkë
As edhe dy veta.
PARA NESH
Para nesh
Rrugët më çojnë lart
Afër diellit
Aty ku rri Erna
Dritë
Është emri i saj
Fuqinë e matë
Me mijëra vite
Të bukurisë
Pas nesh
Erdhen jashtokësorët
Jashtëqitje krijuan
Kryq e tërthor i ranë tokës
E pëlcitën
I dhanë frymë covidi
Më në fund
U çmenden edhe vet.
E PA BESUESHME
E pa besueshme për jetën
Kur më sjell të pa vërteta
Të vërtetat që na ia besuam
Kur secili brez luftoj për to
Për mua e pa besueshme
Kur njeriu për çdo çast
Fytyrën ndërron
A thua e mbanë sot të veten
Nesër të Apokalipsit a e vënë…
ZOTAT S’KA KUSH T’I BESOJ
E di kur jeta s’ka më kuptim tē jetohet
Nëse hijenat kanë hy n’shpirtin tënd
Asgjë s’mund të jetë si më parë
Kur vdekjen ma kërkojnë perandorët
Dheu mbetët i lirë nëse më nuk e shkeli
N’kohën time zotnat s’ka kush t’i denoj
Për sa kohë jetojnë ende demonët
Ma mirë të jetohet pa lutjen time
Se unë pres të vdes për besë të dashnisë
E di së jam i një milionti i fjalës së dhënë
Apo jetoj në botën e verbuar të universit
Veç pse i kujtoj orë e çast çlirimtarët
Puthjen e zemrës po ma ndalojnë Ufot
Të kisha thënë së nuk është kjo koha ime
Pa ëndrrat që më bëjnë të mos flej kurrë
Ndoshta kisha më u ba Don Zhuan
T’i jetoja netët syve të bukur venedikian
Veç fjala nëse vdiset për besë të saj
E unë pres që fjala e dhënë t’i ndaloj
Secilin që m’vret betejat e çlirimtares
Edhe nëse është zot a perandori ynë.
NË DYLUFTIM
Në secilin shekull
Rikthejnë Promethetë
Artit të bukur i kanë dhënë ngjyra
Pikturave të Mona lizës dhe Ernes
Fjalës i qëndrojnë besnike veç zanat
Unë jam në dyluftim që pesë shekuj
Me secilin perandor që shkelin këto anë.
Ç’ BESË T’KA FJALA
Më është thënë të besoj
I besova fjalës së shenjtë
e luleve kur çelin n’pranverë
Se një ditë të rritëm i lirë
si fjala dhe lulja
Dhe eca betejave t’pafalshme
Për të jetue në ëndrrat e kohës se frikëshme
Të jesh njeri nga miqt e fjalës
qenka larg ajo ditë
Një vit dritë na ndanë
nga kënga për të Bukurën e detit
Ferrin e demonëve po e përjetoj
orë e çast më thoshte babai
Për t’u rikthyer sërish n’guxim të shenjtëve
Më duhet të shndërrohem në kalorës betejash
për jetë a vdekje
Rugën Via Egnatia
prapë e kaloj me fitoren e Pirros
S’kam mendue që në ëndrrën time
ta akoj njeriun e fshirë nga faqja e dheut
Fuqia ime sot po matët
me ngohtësinë e diellit
Betohem se dua të mbetëm peng
i trëndafilit të Çamërisë
Askujt ma s’kam më i besue
se përfunduan betejat për Shqipninë e Fishtës
Krejt bota ju falën Tragjedive të Shekspirit
Unë s’kam kujt t’i shkruj për tragjedinë e Tivarit
Si t’i rrefehem diellit
kur vargu ka vite që më rri diku i prangosur
jo nga dashuria sa nga mëkatet e urrejtjes
Kjo botë sikur s’ka zot as Kastriot
Dhe askush nuk vdes për askë
as për këtë tokë
Nëse luftoni ndonjëherë për fjalën
Është shenjtëri të dehem
apo të bëhem rebel i besës
Asnjëherë nuk janë denue shekujt
pse nuk falen jetë
Nga jeta e mbretëreshës sime
Ç’besë t’ka fjala
sa herë ik nga jeta
kur atdheu të vetëvritet
Vallë përse more errësirën korbiane
për të dëshmue natën e gjykimit të lirisë
Cilës liri m’i thua ti se e jeton i lirë
Asaj që ia ke denue me vdekje dashnitë e zanave
Sonte po iku diku
ku nuk ta shoh fytyrën prej Apokalipsi
Fuqinë e çlimtares po e marr me vete si kujtim
Ashtu si dikur kur bëheshim bashkë dritë dielli.
THONË
Thonë
Dhe çfarë nuk thonë
Për Kalanë e mijëvjeçarit tim
Kështjella duhet pushtue
Brenda për brenda
Me penën e poetit
Dhe mendjen e ndritur të tij
Në një kohë
Kur secila kohë është Kala
e brishtë
Është fjalë që dhemb
Pse lirinë ma shëmb
Atëherë kur ajo zbret
Veç në sheshin e Tiranës
Vjen bashkë me engjëjt
E Ernes
Thonë
Nga mendja e ndritur:
“Mbahu nënë
Mos ke frikë
Së ke djemtë
N’Amerikë”.
ERUDIT
Auortën e zemrës ma plase Erudit
Unë kam faj pse nuk di të dehem
Nuk më bën fare nëse ti je rebel
Apo para Evës të bëhesh zoti im
Erudit cili jemi gur a më burrë i fisit tim
I fundit jam që hy pa ty në parajsë
Për dashuri mos i qofsha fal askujt
Në legjenda hy për besë t’Doruntinës
Mëkat si e groposin veten e dashurinë
Me thellë së topuzi i Gjergj Elez Alisë
Nerëzit janë shndërrue në Bajloz mallkimi
Nuk shohin bardhë veç zi vërbimi
Erudit më mbaj për dore deri në fitore
Sa herë të grindet fjala më mua a me ty
Do t’i bëhem rob dashurisë së saj
Të mos i humb virgjëria në sytë e huaj.
KULLA E JUNIKUT
Juniku apo mendja e ndritur rri edhe tek
Indira Avdyl Hoxha
Është thënë dhe ka për t’u thënë
Shumë herë këtyre trojeve
Mendja e ndritur rri këtu
Ku rrjedh lumi
Si lum lumi i Ali Podrimjes
Të pa shpirt ishin shekujt
Nëpër histori
Fuqia e tyre për asnjë çmim
S’na lëkundi nga rrënjët pellazge
Këtu jetohet me frymë zëri
T’zanave
Me lapsin e poetit Din Mehmeti
u këndohej legjendave
Që e dridhën Evropën
Së lirinë e duam
Aq sa tokën e shqipeve
Apo duhej një grusht
I krisur Migjenian
Nëse bota di t’i njoh
Betejat e Gjergjit
Apo di veç copa të krijon
Nga ashti ynë i shejtë
Këtu kuvendoj lashtësia
Burrat që krijuan emër
Së patën zemër.
KUJT T’IA RUAJ PUTHJEN
Pas dy mijë vitesh ferri
Mbrëmë të takova Hënë
Errësirën ç’ma trete diku larg
Sytë e mi ma stuhi nuk panë
Dhe desha të të fal një puthje
Të jetoj edhe dy mijë vite tjera
Besoni fjalën ia kam dhënë ëndërres
Së puthjen do t’ia ruaj veç zemrës.
NJË LULE ZOTIT TIM
I kam mendue shekujt e mi
Nuk paskanë pasur fare zot
Jo që nuk e deshta zotin tim
Por kurrë ai s’më erdhi kur isha n’ferr
Nuk është e rëndë vdekja ime
Thonë nga Metropolet evropiane
Tani gjysma e trupit më është ringjallur
Së nuk vdes asnjëherë Prometheu
Që fisi im i ngjanë më shumë së vet ai
Ah një lule e dua për zotin tim t’vërtetë
As pas mijëra viteve nga zhdukja ime
Nuk i alarmoj të rikthehen zotnat e mi
Edhe sot kur nuk dihet fati i tyre
Fati i qytetit tim që rri qindra vjet i ndarë
Askush nuk e njeh dhembjen e tjetrit
Për plagët as që flitet nëse kanë shërim
Të tregon fytyra në është engjëllore
Apo rrëfim i vet djallit si fytyra e tij
Në rrëfimin tim të ri kaq larg shkova
Sepse të paudhëve sa shumë ju besova
Mezi prisja të lind një ditë e mëngjes i ri
Të pi kafe e të çmallëm me ëndërrat e tij
Sa shtrejtë më kushtoj besimin që ia fala
Në mikun e shëjtë kisha aq shumë besim
Brez pas brezi ne i besonim si mbretit tim
Lule për zotin ia le njëjtë mikut n’përqafim.
ÇDO DITË NGA NJË TRËNDAFIL
Nëse doni të dini ku i ka rrënjët liria
Vëni trëndafila nepër sëcilin lapidar
Besoni pa urrejtje që t’ju do Shqipëria
Dhe një fjalë të bukur për sëcilin çlirimtar
Çdo ditë leshoni nga një pëllumb të lirë
Të fluturoj nëpër qiellin e tokës së mirë
Ngjyroseni fytyrën me dheun e luftëtarit
Bota do të ju njoh për vlerat e atdhetarit
Nga një trëndafil në sofrën e miqve të mi
Dikur mgritnim gotën për vujtjet n’robëri
Sa herë përbëhesha n’miqësinë e tyre
Edhe së në ferr jetonim krenar si përherë
Një trëndafil e ruaj për të bukurën e detit
T’i bëhem roje nga bajlozët shpirt zi
Ata që vijnë për motrën e Gj.E.Alisë
Në vdekësha mos më qani për burrëni
Borxh ia kam Shqipërisë t’i dal zot
Për dashuri të njëjtin trëndafil e ruaj
Edhe pse jam mërgimtar në dheun e huaj
Flas me shqipe që janë ma të bukura sot
Përherë i kam dashur ato që m’i do nana
Nga sytë e kaltër që i kanë ngjarë ylberit
Çlirimtarët e betejave t’Kosharës e t’cemit
Trëndafilat e Çamërisë për këto heroina
I ruajmë nëpër zemra e ca në martina
Ndoshta një ditë i kërkon Çamëria
Edhe për Evropë një trëndafil e ruaj
E di ajo që nuk jemi në dheun e huaj.
