një plak me dorak
ec e ec e qëndron pak
hedh një hap dhe mer frym
pak me zor miku im

c’sheh para do ti kap
por cdo gjë ngelet larg
ah moj pleqeri e shkret
ty stë duan ti vjen vet

pa të ndier pa të kuptuar
po dridhen të shkretat duarë
zë e shpon në kraharuar
shumë kemi për të duruar

c’pati vallë perëndia
si shpejt e mblodhi litarin
pse e lë kaq shumë të vuaj
nëka në n’jetë le ta mari

kush pyet për plakun e gjor
kur s’ja vare as perëndia
në këtë botë të harbuar
të mohon edhe fëmija

plëqerisë sa borxh i kini
do ja ktheni kur ti vini
fyeni plakun o njerëz pa mend
se shpejt do ta zini atë vënd