Duke ecur…
Duke ecur ne rrugën e jetës
takoj dhimbjen që më buzqeshte
u mundova ta largoj larg vetes
por ajo si magnet rrinte ngjitëse
e vazhdova rrugën dhe mendoja
me helm dhimbjen do ta ushqej
ashtu në heshjte rrugën vazhdoja
besimi në zemër ngriti folenë
kilometrat e jetës pa mbarim
një fjalë të ëmbël mua më thonë
me vete kemi dhe lumturinë
që gjatë rrugës na shoqëronë
e hutuar nga fjalët rri në heshtje
kokën mendimet kishin trazuar
lumturinë ta mbaja pranë vetes
por ajo shpejt sec mu largua
forcën e mora në shoqërim me mua
përsëri vazhdova rrugën nëpër jetë
ashtu sic zoti jetën ka shkruar
shpresa është dritë e vërtetë
“”””””””””””””””””””””””
E në mundësh të thërrasësh
Me zërin e tokës së etur
E në mundësh të bërtasësh
Shkretëtirës ti dhurosh veten
E ti rrëmbesh ti oqeanit
Tokës ti tresësh sado pak etjen
Me rrezet e arta të diellit
Ngrohtësi rruzullit ti sjellësh
E në mundesh tokës se etur
Butësinë nga rëra ti rrëmbe
E në mundesh na dëbora
Bardhësinë e saj kudo mbjellë
E në mundësh të mbjellësh fara
Zemrën tënde lundro në çdo skaj
E kur te rriten të bëhen fidana
Dashurinë tokës ti shpërndaj.
