Një përgjigje poetes
Albina Trebicka
I frymëzuar nga poezia e saj
Dhe nata ç’lodh qerpiket e tu
Me copëza një dite të raskapitur
Ngelet i vrenjtur ky qelli, blu
Me lot gjithë rrugët i ka ujitur
Bashkë, pritëm pranverën e një peme
por llafe ishin dhe thashetheme.
Një maskë fytyrat kishte mbuluar
që vrau buzëqeshjen e dëshpëruar
Vështirë të dalim ne nga ky burg
I humbëm ndjenjat e dashurisë
Mbetëm të vetëm por si një murg
që i vetëm falet brenda qelisë.
Kam kohë që them se do të çel
Jetoj një jetë që s’kam kërkuar
Ditë dhe nete kështu po përcjell
Kam frikë të jem i dashuruar.