E ardhmja jonë!
Folezë e vjetër,
të re e bën cicrimi gumëzhijnë rrugët,
zëra gëzimi..
Folenë e nënës, lënë dalë-ngadalë
fluturojnë vogëlushët, si dallëndyshet,
në bangat e shkollës,
në klasën e parë.
Porsi bletët, në koshere
fytyra të qeshura, në këtë fillim vjeshte, si lule pranvere
mbledhin gërma, njohuri,
kultivojnë në folezën e mëndjes, me dashuri,si mjalti gjith ëmbëlsi, sa më shumë dituri…
Mësues/e, për ta ligjërojnë fidanishtja e jetës, lulëzon.
Suksese, vit të mbarë shkollor
E ardhmja jonë !
Amijete Çollaku!
“”””””””””””””
O Zot
Me sa furtuna, jam ndeshur në jetë
e me sa stuhi, përplasur mbi brigjet…
Sa herë, më duhej
qiellit tim të paster, t’ja pastroj retë.
Me sa dimra, përballuar
e s’jam tut.
Dhe dritën e shpirtit, s’mundën, me ma shujt…!
Amijete Collaku!
“””””””””””””””””””
Çështë kjo valë !
Çështë kjo valë, që vjen ngadalë dhe herë fryet e bëhet dallgë..!?
Ç’është kjo valë, që bëhet shkumë..!?
Vallë ç’brënga e bënë furtunë!?
Vallë ç’kërkon vala, nga unë!?
Mos vallë kërkon, të hershmet gjurmë..
që patëm lënë, bregut dikur?!
T’i përkedhel, me ngadalë
të ulet pranë, t’u thotë dy fjalë ..
t’ju flet, për kështjella rëre
ashtu, siç bënim dikur
me fortesën e ëndrrave tona, thurr me mur..
E ne, bashkë me valën
të zgjojmë kujtimet, që kanë zënë pluhur.
Të kujtojmë, kohën e paharruar .
Të qetësojmë, shpirtin e përmalluar…
Amijete Çollaku!
