M’qëlloi….
M’qëlloi në jetë, të njoh njerëz
veç aparencën e jashtme, tuj lakmue…
që pasuninë e shpirtit, s’ditën me e vlerësue
e mbas titujsh, ngelën tuj vrapue…
M’qëlloj në jetë, të njoh njerëz
që me vlerat e shpirtnave të bukur, s’ditën me u shoqnue…
n’ngushticë shpirtnash, t’tyne, mbetën t’robnue
e brenda tyne vdiçën, krejt t’varfënue…..
Amijete Çollaku!
“”””””””””””””””””””””
Befas!
Befas, përballë ti m’u shfaqe
si kalë i bardhë, që zbret prej malit
me një hingërimë krejt ndryshe
ngarkuar, me bagazhet e gëzimit dhe me peshën e madhe të mallit .
Si prrushi në vatër, ndjeva zjarrin të djeg në zemër
sytë shkëlqyen si neonë, që natën ndriçojnë qytezën
dhe si shtizë e dalë nga harku,shikimin ja përcollën zemrës..
Pickova vehten, të shoh a ndjej
të kuptoj, që s’jam në ëndërr
largova botën e iluzjonit, dhe befas
dashuria mori emër!
Amijete Çollaku!
