URIME DITLINDJEN VAJZA IME
prill e fillim MajMuaj i lulevet me te bukura
Shohe qe vjen nje kanerin
Anes meje disa flutura
Shof nje lule qe po çel
Nje lule ne shpirtin tim
Do ta rris me dashuri
Do i jap zemres shklqim
Te mora moj lule majit
Te mbolla ne nje saksi
Ne saksin e zemres time
Ishte punuar me flori
Me prure rrezet djellit
Deti me solli freskin
Zbriten ngjyrat e ylberit
Qelli me dha kaltersin
Me erdhe o zemra e mamit
Ajo dite ish veç gezim
Filloj te mbushej shtepia
Ju jetes mi dhat kuptim
Sa shpejt iken vitet zemra
U rrite plot dashuri
Mbarove shkollat me radhe
Me mbushe tere krenari
Nga e para deri ne master
Ti gjithmon merrje medalje
Sot si nene une te uroj
Te me rrosh moj bije sa malet
E mjera su ndodhem pran
Kam shume vite e larguar
Tu beft mamaja kurban
Dite per dite te kam uruar
Sot je grua me femije
Dashurin ma ke provuar
Te me rrosh vajze edhe 1000
Shume pranvera te grzuar
A@.Gjini
D-4-19-22
“”””””””””””””””
JETA IME
Per jeten time…. dua tu them.
Kam hedhur hapat….. me modesti.
Ne çdo rrugtim….. kujtime lash.
Tani e shkruaj…. si histori.
Dua ti them…. cfar su kam then.
Qe nga mosha e hershme…. ne femiri.
Rinija e bukur…. qe nuk vjen me.
Dhe pse eshte kjo moshe…. e ndjej kenaqesi.
Te gjitha i shkruajta ….. ne letere te bardhe.
Dhe germat te mbledhura….. i thura fjali.
Kemi folur si nena….. me bijen e saj.
Dhe fjalet te gjitha …. po beje poezi .
Shume here kam rrugtuar….. edhe e vermuar.
Dhe pse ishte shi …., rrebesh e acar.
Dhe pse vdekjen …..shume here kisha menduar.
Po prap ngrihesha …..ne kembe si e marr.
Ne zemere shpesh here…. kam ndjer dhe dhimbje.
Dhe loti nga syri …..qe kurr nuk eshte ndar.
Te ligat i shkruajta…… ne reren e detit.
Dhe shpirtin tim ….nuk e lash te vrare
A@.Gjini
D-4-21-22
“”””””””””””””””””””””
Kjo foto eshte ne kohen me te veshtir qe kalova
Po me guxim vullnet e vendosmeri e mposhta
Gjithmon isha mesuar ndryshe te jetoja
Po te kaloja kaq veshtirsi kurre se mendova
Jeta gjithmon ka te pa priturat e saj
Here te behet engjell here te behet djaj
Me grimca te vogla te jep lumturi
Me jave te tera kolon veshtirsi
Nuk e di vertet nga me erdhe ti
Nuk te doja kurr te me vije ne shtepi
Na ke dhen merzitje dhe shume veshtirsi
Nuk di sa do presim te kemi liri
Ah more virus pac faqen e bardhe
Do te lutem shume largohu sa me pare
Se ne shpirt e zemer shume me ke vrar
Me ka humbur buzqeshja nuk di nga ka marr
Nuk kam kerkuar shume nga kjo jete e shkrete
Gjithmon i lutem zotit te na jap shendet
Te me jap buzqeshjen e pak lumturi
Te me heq merzitjen te me jap qetsi
Kujtimet qe kam dot nuk i harroj
Veten nuk e le qe trishtimi te me pushtoj
Keto dite qe po kaloj vertet jam ndjer keq
Kur s’te shoh ne shtepi nga mendja s’te heq
Askush nuk te shpeton nga kjo marrezi
Thjesht te kesh shendet qenka mbrekulli
Dhe ajrin qe thith e ke frik verte
Vdekja eshte aty dhe me shume siklet
Une kujtoj gjithcka nga koha e kaluar
Kam jetuar e qete vetes s’ja mohoj
Vertet nuk e dija kush eshte e verteta
Jeta eshte genjeshter vdekja eshte njelloj
Edhe ju dhe une kete e di mire
Vdekja do na vij kjo s’ka perjashtim
I pasur i varfer atje do te shkoj
Ku kane shkuar te paret per ne eshte njesoj
