Barie Çupi

PËR TY BIJA IME

Vetëm për ty o bijë,o e bukura ime,

rrezaton hëna e mund errësirën,

vetëm për ty burimet qeshin

pa u ngurtësuar,

të ëmbla

e puthen me dritën.

Vetëm për ty o ëngjëll,o mrekullia ime,

lëvizin yjet e çelin trëndafilat,

prej nurit tënd fushat ngopen me ngjyra,

lulet zbukurojnë majin

e këndojnë bilbilat.

Lagështia e viteve, më ka prekur gjith’kockat,

më ka zgjuar sa dhimbje në çdo qelizë,

por rrëkenë e shpirit me shpresë ti ma mbushe,

gurgullon fryma jote në çdo qoshe të shtëpisë.

Zëri yt më nuk meket,mes reve fëminore,

bëhet këng’e dashurisë më t’ bukur që jehon,

ngrihen peshë tempujt,përgjumen stuhitë,

ti drithmë hyjnore,

që më ngjan e më freskon.

Për ty bija ime,ndjej ngrohtin e diellit,

dhe kthesa prek shpirtin,si nism’universale,

herë sfidoj lotin, herë dallgën e detit,

nuk jam vëllim i heshtur,

por nëna legjendare.

Për ty as në natë, mendjen s’ma zen gjumi,

si rrezen e mëngjesit,mallin përqafoj

s’të jam pranë o bijë, o e bukura ime,

në sofrën e zemrës,

Ditëlindjen po ta gëzoj.

“”””””””””””””””””

ËNDËRR E DYZUAR

L'immagine può contenere: 1 persona, primo piano

Një ëndërr si brengë,u zhyt në detin e vdekur,

aty ku algat fundosen në gojën e thellësisë,

aty ku fjala tundohet e flirton e rrekur,

si statujë elegante në rrethinat e qetësisë.

U tret ajo e lodhur në mesin e rrugës,

sa një top pinpongu u bë krejt e lehtë,

mbajtur me genjeshtra në bishtin e lugës,

si kod i vështirë ngatërruar nëpër netë.

Si një gjysëm gërme e ngrënë e shëmtuar,

zhgënjimi pafund shkeli sikur vdekja,

në venat që fryhen ndodhitë u shumëzuan,

sa shtypin papërmbajtshëm dashuria dhe urrejtja.

Kësaj ëndërre mirësi,konfuze, paradoksale,

heshtur e thyer si krah’i paralizuar ,

ia ruajta ca fragmente,ia fsheha nëpër vargje,

i mbështeta pas zemrës si një gjurmë e dyzuar..

“””””””””””””””””

NJERËZIT E MI

Njerëzit e mi nuk më ngasin,

megjithëse më rrëmojnë me tehun e gjuhës

të hidhët e miskine,

më zhbirojnë ditën gjer në stacionin e fundit

e u ndryshojnë ngjyrë

palave të zemrës sime.

Njerëzit e mi nuk më shtynë,

se u ngecet mbase ndonjë cikël mishi

ngjitur në mua,

e padashur ciken e vriten,u zhvishet lëkura

kur të bien pas meje,

rrëzuar këmbë e thua.

Njerëzit e mi nuk më harrojnë,

emrin dhe fytyrën diku m’a shohin

por s’i dëfren thjeshtësia,

më përflaket përqafimi i humbur,

bërtasin kujtimet,

më vidhet dashuria.

Njerëzit e mi nuk më ngatërrojnë,

në udhëtim me to jam,

se gjaku ka të njëjtin burim,

në enigmë tretur,kafshatat e së djeshmes,

në trungje akulli kthehet,

më ftohet malli im.

ËNDËRR E DYZUAR

NJERËZIT E MI

LINI NJË PËRGJIGJE Anulo përgjigjjen

SHKRIMET E FUNDIT