Barie Çupi

THIRRJE E HESHTUR

L'immagine può contenere: 1 persona, in piedi, cielo, montagna, spazio all'aperto e natura

Hajde ti pëshpëritja ëngjëllore,

zbrit nga mali me pisha,

me zërin antik të një përjetësie,

kthehu në melodi në të ëmblat hapësira,

ti baladë e zjarrit me gjuhë mirësie.

Hajde ti drithmë e flladit pranveror,

vishu me pëlhurën e kodrave të mëndafshta,

me sytë valë deti deshifroji dashuritë,

kukafshehtas në befas mos gërvisht lëngata,

në vargun e fildishtë mos i mblidh mëritë.

Hajde atëherë kur të jesh ylber në shi,

e trëndafiltë të dukesh, e qeshur në diell,

mos më ler në borxhe me mençurinë,

më jep fjalën e tingujve që zhurmojnë në qiell,

në gjak të ëndrrës,lashë peng lumturinë.

Hajde se pikët të gjallëve ua korita,

të vdekurve në gjumë u vodha rehatinë,

thonjtë ia ngula tokës sime paqësisht,

pa fre e pa pranga lartësova poezinë,

sa nyje të heshtura, m’u këputën befasisht.

DITA…

Dita është bredharake,

e vjetër,

shekullore,

i dallohet plaga,

është palca e zërit në frymën kohore,

të cilën e thith nata,

e ushqen ëngjëjt e zemrës,

nën shkërmoqje yjesh që dehin hënën,

e prekshëm sfiliten, e digjen ëndrrës.

Dita është fluturake,

shkelëse,

e pjekur,

i dallohet ikja,

është pluhuri i fjalëve ne kafen e hidhur tretur,

në vargonj shkallësh ngjitja,

në gjysëmlakun,imagjinare e panjohur,

ku zhurma e dritës mbledh djersën,

e zhytet në përrallën e pangopur.

Dita është syth’i lindjes së diellit,

në trungun e universit të mbijetesës ,

ku nënqeshja e syrit të qiellit,

është pulitja e lotit në boshtin e harresës.

SOT…TANI…

Koha thyhet me moshë,

fryma,shpirti,aty,

fjala,kujtimi bëhen dry,

jeta, ajo hyjnorja ka limit,

lindja shpresë,

vdekja s’ka me prit.

Dje,mendja , kudo.Të gjithë,

kaluar përciptas fati,

lule, mure bërë gati,

zhveshur rrugët në gjumë,

vitet ushqim,

errësira ti rrëmbeu mbi lugë.

Sot,ëndrrën ktheje në vepër,

dita hedh shtat,

ëndrrash mos ec asnjë hap,

e qielli se din kur lot,

vjen nata s’të pyet,

tjetër çati të vë mbi kokë.

THIRRJE E HESHTUR

Hajde se pikët të gjallëve ua korita,

të vdekurve në gjumë u vodha rehatinë,

thonjtë ia ngula tokës sime paqësisht,

pa fre e pa pranga lartësova poezinë,

sa nyje të heshtura, m’u këputën befasisht.

DITA…

Dita është syth’i lindjes së diellit,

në trungun e universit të mbijetesës ,

ku nënqeshja e syrit të qiellit,

është pulitja e lotit në boshtin e harresës.

SOT…TANI…

Tani, kohën merre në gji,

është buzëqeshja, momenti,

burgu i vetes jemi,

nesër s’e din në të pret,

zërin meteor lëvroje,

yjet qëndisi mbi fletë.

LINI NJË PËRGJIGJE Anulo përgjigjjen

SHKRIMET E FUNDIT