THJESHT ZHURMË
Thjesht zgjatem e sforcueme,
mbështetur mbrapa një hapësire,
tek dëgjoj si shtiret jeta
e zhurmshme,
si karton pazëlli e ndërtueme,
ëndrra të çara e të paarnueme,
vetëm sa vijnë e dobësohen,
si melodi rruge e harrueme.
MUNDESI E FUNDIT
Diku në një kënd të kopshtit tim
si triumf në shkëmbim,
i servira fisnikërinë e shpirtit njerëzisë.
Soditën,
u përflakën në tërbim,
shkelën mbi petale si ngatërrestarë,
u dëshpëruan prej xhelozisë,
…zbrazdësi pas më lanë.
Qetësisht i pastrova gjurmët
me dobësinë e lotit të ëmbël,
ashtu unë përulur,duke qeshur ndonjëherë.
Ata u zbavitën,
as nuk ndenjën,as nuk ikën,
e sërish më panë vëngër,
ma përmbysën qiellin në shi e në erë.
Po përse o njerëz
për të qindtën rradhë harruat,
në kopshtin me lule ju vendosa komod,
ditësh mes gjelberimit u kënaqët,
u harbuat…
sa e pamend,
sa e shkujdesur kjo botë.
Fluturat hareshëm,numëruat
mrekullitë në verandën time,
kur yjet natën ndriçuan,
etja juaj,u bë dora ime.
Diku e ngado lënduat pa çmim,
e mos më gjykoni tani për keq,
mundësi e fundit u bë vargu im,
fjala në heshtje nuk është privilegj.
“”””””””””””””””””
GËRMA DASHURIE
E humbi lotin e mpirë,
që ish’ endur hojeve të retinës,
në fortesën e shpirtit e pat ngrirë,
për ta shuar me yllin e dritës.
E nusëroi dhimbjen e mavijosur,
si një sumbull në kraharor,
e stolisi plagën e rreckosur,
me vellon e hënës meteor.
E gremisi frikën verdhacake,
që rrënqethej natës pafjetur,
zier shtrëngatash zemërake,
vesë gjinjsh mbledhur.
Si një sulm në aortën e majtë,
u përmend një mall i pafaj,
me të katra ia mbathën djajtë,
ëndrrat morën nur pasandaj.
