DHIMBJET.
Dhimbjet nuk janë të njëjta.
Si nuk janë njësoj
erërat që fryjnë.
Shirat që bien.
Ngrohtësia e diellit që ndryshon
gjatë ditës.
Retë që ndryshojnë formë,
nga një moment
tek tjetri.
Dhe lotët shpërthejnë,
për të zbutur dhimbjen.
Të gjithë kalojnë natyrshëm,
si lumi pas tërbimit të kohës,
përsëri në shtratin e saj.
Ma,
kur zemra ndihet e shtypur,
pa shpresë,
dhe mendimet vdesin pa lindur,
në atë moment,
Duhet ta provoj
duke marrë frymë thellë.
Që unë mundem,
kështu që kuptojeni,
çfarë po ndodh në mua.
Ndoshta është e mundur
iluzioni i momentit,
që më çorienton.
Ndoshta, ndoshta,
buzëqeshja është e ngrirë.
Dhe prisni,
një rreze dielli
mbuluar nga retë e zemërimit.
Një erë pranvere,
le të shkëlqejë dielli
Përsëri, përsëri.
“”””””””””””””””
DHE NDODH. ..
Dhe ndodh
qe tè jeshë I pushtuar
né mendje dhe shpirt
nga mendime tè errëta
duke u ndjerë
né grackën e një mjegulle tè dendur,
qe tè vështirson frymëmarrjen,
né sa zemra përpëlitet
e sforcuar,
mbrenda një realiteti
pa kuptim ,
pa sens.
Me shpresat,
si imazhe tè asfiksuar
nga zhgënjimi.
Dhe ndihesh i vetëm,
i humbur ,
një hiç
né hiçin e errësirës.
Dhe ndihesh,
i pambrojtur,
nën reshjet e vështrimeve keqdashëse,
qe ndrrojnë ngjyrë,
me ndrrimet e stinëve,
që joshin dhe tallen
si né një skenë tragjikomike.
Ku aktorët kembejne rrolet,
sa here ndrrojnë skenarët.
Dhe ndodh
tè tè përkëdhelin sedrën,
duke shkëlqyer mbrenda vehtes
i dashuruar me jetën.
Dhe vjen një çast,
kur ngopen me ty,
mjaft,
dhe tè flakin
si një letër pa vlerë,
lehtësisht,
pa lënë gjurmë,
si një revistë e djeshme.
Sinqerisht
nuk kuptoj asgjë.
Sepse nuk dua tè kuptoj,
kët pjesë të jetës
pa vlerë.
Do mbetet
një skenë e harruar,
me nënkuptimin e artë :
Jetoje jetën
dhe mos mendo,
vetëm shijoje!
“””””””””””””””””””
MË PRIT MUA!
′′ Jo! Mos ik!”- tha ai
në një zë të këndshëm.
Ai ia kishte marrë dorën,
për të mos e lënë të shkojë.
Ju lutem, ju lutem!
Në sytë e saj të bukur,
çfarë, kur ata buzëqeshin
rrezatojnë magji,
kishte shqetësim,
Më vjen keq për këtë.
Një moment, dhe ai tha,
Dua të shkoj.
Duke u larguar,
dora i rrëshqiti nëpër gishta,
duke u përplasur në një grusht,
like nëse ai dëshiron të anulohet
dhimbja e momentit.
Një ndjenjë e ftohtë
eca trupin e tij,
duke ndjerë vetminë.
Ajo doli me të vërtetë,
dhe ai, i pazakontë,
ajo mendoi se do të kthehej.
Tingulli i portës sa u mbyll,
e ktheu atë pranë vetes.
Ajo u largua dhe u largua.
Flokët e saj ishin duke u tundur
i shqetësuar nga era e tetorit,
kush luante me degët
të pemëve laike,
duke ftuar në valsin e fundit
duke rënë gjethe të verdha.
Dhe ranë,
fluturon mbi trupin e saj,
si fluturat e fundit
të sezonit.
Por ajo iku duke ecur në trotuar,
mbuluar,
nga tapeti i vjeshtës.
Më prisni mua!
Ai u lut me zë të lartë,
teksa vraponte drejt saj.
Në vend të kësaj zëri u humb
në labirinthin e degëve të dendura,
i cili krijoi një kurorë natyrale,
mbi rrugë.
Më prisni mua!
Prit një minutë,
dhe gishtërinjtë e tyre u takuan
duke u mbajtur fort.
Një valë e nxehtë emocionesh,
erdhi brenda
në çdo qelizë.
Shikimet flisnin,
dhe rrezatonte ylbere,
sfiduese,
bukuria e vjeshtës.
