OAZI YT.
Shpirti psherëtinë duke u ndjerë,
i braktisur,
në grackën e akullt të
lamtumirës.
Zemra e vetmuar,
përpiqet të ushqejë
jetën.
Këtë jetë të dëshpëruar,
anemike.
Mendimet e çoroditur përplasen
me njëri tjetrin,
duke asgjësuar
sensin e dëshirës,
për t’i thënë: ” Jo!”-
lamtumirës.
I vetmuar,
thith ajrin e ngrohtë
të Gushtit,
të ngopur me lagështirë.
I vetmuar,
si në shkretëtirë,
ku syri humbet
në zbrastësirën mbytëse.
Dhe ti dukesh
aq i vogël,
aq i pa vlerë.
Ku,
oazi yt është
aq shumë larg dhe
aq shumë afër.
Ku,
ëndërrat buzëplasura
mund të shuajnë
etjen.
Dhe të lehtësuara
të fluturojnë.
Por, ….
ah sikur kjo por,
të ishte,..
Jam këtu.
Vështromë!
Jam oazi yt,
ku rrezet e diellit përthyhen,
dhe shkëlqejnë në sytë e tue.
Jam dehja e ëndërrave tona.
Dora e padukshme që zhduk,
ç’do vuajtje.
Jam mbrënda teje,
ku mendimet gërshetohen,
së bashku,
duke ndjekur të lumtur,
shpirtrat tanë.
Jam këtu.
Jeta yte.
Përqafimi yt
i dashurisë.
“””””””””””””””
RIPOSTIM…..
LUMTURIA.
Ndonjëherë lumturia më ngjanë,
me një lule të bukur, të brishtë,
që i gëzohet diellit të mëngjesit dhe
erës pranverore.
Një çast,
dhe rrudhet, struket
e dëshpëruar,
për të ruajtur petalet e sajë,
nga erë e fortë e smirës dhe,
pabesisë .
Më ngjanë,
me fluturimin mahnitës
të zogjve,
kundër rrjedhës së lumit,
që përplasin krahët mbi ujë,
duke ngritur stërkala të ndritshme ,
që bijen
si pikëza shiu,
në një ditë me diell.
Me thirrjet gazmore të fëmijëve,
që duke qeshur,
vrapojnë,
duke luajtur me njëri tjetrin.
Me vështrimin rrezatues të vajzës,
së dashuruar,
që si dallgë deti të përkund ,
të përkëdhel,
e të bën të ndihesh
I veçantë.
Është hapsirë,
që të pushton,
dhe të mbështjell
me pëlhurën blue
të qiellit.
Është
shpërthim ngjyrash
në një ditë
me stuhi.
Lumturia është gjithçka
e bukur
në jetën tënde.
Ndonëse zgjat vetëm një çast,
të duket
një Jetë.
