THIRRJA E JETËS.
Në imagjinatën time të mpirë,
vdesin ditët, netët,
dielli, retë, shirat,
yjet dhe hëna.
Buzëqeshjet në fytyrat e njerëzve,
më duken tallëse.
Fëshfërimat e gjethëve
që dridhen nga era
fshikullojnë zemrën time .
Uji blue i lumit të gjërë,
që rrjedh i qetë
më fton,
më vehte të më marrë,
si një trup i pa jetë,
në një udhëtim mortorë,
deri në fund të detit.
Për t’ua hedhur
peshkaqenëve të uritur.
I mbështetur në parmakun e urës,
imagjinata ime e mpirë
dalngadalë
po vdes.
Befas,
i humbur në errësirën
e hiçit,
një dorë lehtazi
prek supin tim.
Një zë i përkëdhelës,
i ëmbël,
zëri i ëndërrave të mia,
depërtues në mbrendësinë time,
më zgjon .
Ishte prekja e jetës,
që solli tek unë,
një vështrim rrezatues,
në një buzëqeshje pranvere,
si dielli i dashurisë.
Jeta më përqafoi
në gjoksin e sajë të ngrohtë,
duke më bërë të ndihem
i lumtur,
duke më bërë të ndihem
i veçantë
“”””””””””””””
Atë natë
Unë me të vërtetë dëshiroj atë jetë
ishte e gjitha si ajo natë vonë…
Ishim bashkë.
Përqafoni veten
nga gjithë lumturia e botës.
Gjithçka rreth nesh.
Mendjet tona,
dy shtylla magnetike,
në rrugën hapësinore
e shpirtit tonë.
Le të hamë darkë të humbur
në pamjen tonë.
Nuk e di se çfarë hëngrëm,
ose ndoshta asgjë.
Nga si ishin pjatat
askush nuk u kujtua.
Kështu që ne u ngritëm.
Ishte ftohtë jashtë.
Dorë për dore,
dolëm në rrugë.
Në qiellin blu të errët
Dogjën miliona yje.
Kanë lindur miliona shpresa.
Miliona jetë ishin duke buzëqeshur.
Universi,
Kepi ynë yjor,
lëshoi ngrohtësinë qiellore.
Një taksi
ndaloi nga
para këmbëve tona.
Ti e ul kokën poshtë
mbi supin tim.
Shikimi yt u puth
e gjithë qenia ime.
Shoferi kurioz i taksisë
fshehurazi fshehurazi
duke u parë në pasqyrë.
Ishim të lumtur
në parajsën tonë.
