Një grua e vrarë….
O njerëz a e dini se vrasja më makabre, një vrasje pa fajtor është vrasja e shpirtit njerëzor, është thika që i ngulet shpirtrave të pafajshëm, atyre që buzëqeshin deri në ditën e fundit të jetës, atyre që mundohem çdo ditë te sjellin diell brenda zemrës suaj që nxin si nata e erët pa yje, atyre shpirtrave që dinë të thonë me fal edhe kur nuk kanë bërë faj , atyre që heshtin para padrejtesive të bëra, sepse e dinë fare mirë se ata që qëndrojne para saj nuk mund t’i kuptojnë, këta shpirtra që shohin vetëm dritën nuk dinë të zbrapsen nga dhënia e mirësisë edhe pse e dinë se para tyre qëndron djalli këto zemra grash nuk kanë frikë të ndricojnë shpirtin e padukshëm te erësires atë shpirt të refuzimit apo urrejtjes dhe çnjerezores Une sot jam kjo grua e vrarë që shihni në foto sepse ndihem e tillë, ndihem një grua e vrarë por që vazhdoj të frymoj, një grua me shpresën e rrëmbyer por qe vazhdoj të shpresoj, një grua e cila ka në zemër një thikë përveluese që më mban frymën, por përsëri zemra dhe shpirti im di të falë pikërisht atë të pafalshmen, atë që vrau shpirtin tim shpirtin e një gruaje sepse mbi të gjitha jemi qënie njerëzore të barabarta para djallit por dhe para zotit .
Nese do zgjasnim duart para tyre , njërën para zotit dhe njërën para djallit….njëra dorë do digjet dhe tjetra do ndriçohet dhe rinohet ,por mos haroni njëra dorë duhet të ndjejë dhe dhimbjen e dorës tjetër .Prandaj falni mirësi deri në frymarjen tuaj të fundit sepse pikërisht për pak mirësi sot humbi jetën një grua..Unë sot jam pikërisht ajo grua …
By Blerina Pëllumbi
E drejta e shkrimit vetëm autorit
“””””””””””””””””””
Ngjyrat e shpirtit
Sikur ngjyrat, t’i kishte dora,
Ah, sa shumë gjëra që do të ndryshonte.
Sepse mbi të do derdhej shpirti,
Ngjyrat, si lumi do i vizatonte.
Sa herë sytë të buzëqeshnin
Dora mbi diell, do qëndronte
Dhe sa herë sytë të lotonin
Dora, shiun do t’a rrëzonte
Sa herë buza të belbëzonte
Të kërkonte mallin për djalë
Dora yjet do i zgjonte
Një nga një ashtu me radhë
Edhe kur zemra fort të rrihte
Nga zjarri i djegur i vetmisë
Dora malet do i lëvizte
Djep do i bëhej dashurisë
Sa herë bota të zhurmonte
Të shante, të fyente e të tërbohej
Dora do dridhej mbi tërmete
Mbi fusha e pyje do rrëzohej
Sa herë shpirti të gjëmonte
Zotin në heshtje t’a kërkonte
Dora do shtrihej ashtu e rrudhur
Lëmoshë urtësie do të kërkonte
by Blerina Pëllumbi
