Cikel poetik nga poetja Fatime Kalimashi-Lozanë
MË PRIT KOSOVË
Më prit Kosovë
Më prit Kosovë po vij
Po vij bashkë me të tjerë
Po vij se moti s’jemi parë
Po i marr me vete gjithë kurbetçarët
Së bashku të mbushemi dashuri Kosove
Por një pjesë nuk po vijnë me mua
Gjysma rinisë sate nuk deshën të vijnë
Jo që nuk të duan Kosovë
Thjeshtë nuk e ndjejnë dashurinë
Edhe pse shumë e duan lirinë
Në ty nuk e shohin ardhmërinë
Më fal Kosovë që nuk erdha me t’pa
Kaq gjatë nuk erdha as me të vizitu
Babë e nënë m’i keni nda
Ardhmërinë ma keni vra
Me fal në shprehje pak e teprova
Kështu iu shoh sikur të mjerë
Një nga një të gjithë largohen
Për çdo ditë mbyllet nga një derë
Unë mërgimtar i përmalluar
Kilometra bëj shumë gjatë
Me lotë mallin për ta shuar
Tek ti vij për sene me kjajt hallin
Po kush tjetër mallin ma shuan
Perveç teje o vendim im
Ti me je ilaçi shpirtit
Veç te ti unë gjej bekim
Me iu thënë sa shumë iu dua
Për ju vij çdo herë n’pushime
E t’iu tregoj fëmijëve të mi
Që Kosova është vendlindja ime
Sa herë marr rrug për vendlindje
Mbushem mall e shumë gëzim
Në Kosovë shuhet çdo dhimbje
I qetë pushon dhe shpirti im
PËR TY ATDHE
Lamtumirë o vend i dashur
Lamtumirë o Atdheu im
Me një copë zemre të zbrazur
Sot po nisem për mërgim
Ti s’e di sa shumë të dua
Sa herë kam mall të të takoj
Po ta them një fjalë prej zemre
Sa të jem gjallë nuk të harroj
Ti më pagëzove shqiptare
Atdhe o diell e dritë
Ti nga shpirti kurrë s’më ndahesh
Ëndërr e zgjuar dashurie
Ti emri më i bukur Atdhe
Unë dallëndyshe pa fole
Po në ty ia gjej shpirtit qetësinë
Për ty Atdhe e fal krejt dashurinë
KOSOVË
Kosovë vendlindja ime
Kosovë moj vendlindja ime
Sa e bukur ti më je
Sa e ëmbël sa e mirë
Sa e shtrenjtë sa e dëlirë
Kosovë të dua si vet jetën
Që kur për ty humba veten
Për një të ardhme të mirë
Të jetojmë të lirë
Ti s’e di sa shumë të dua
Nuk e merr dot me mend
Se ti më je më i bukuri vend
Për ty u shava e u vrava
Por prej teje nuk u ndava
Kosovë vendi im shekullor
Sa shumë moj të kanë vrarë
Të vranë nënën dhe babanë
Ta vranë motrën dhe vëllanë
Kosova ime e plagosur
Amanet i të parëve tanë
Deri në vdekje në zemër
Ti më dole me faqe të bardhë
Kosovë vendi im i bekuar
Në ty kam shumë kujtime
Vend i dashur i pa harruar
Për ty digjet kjo zemra ime
Si mund t’i harroj ato kujtime
Kur shkonim nëpër ara
Të gjithë hidhnim farë
Për të mbjellat e mbara
Më kujtohet brigjeve të bardha
Mblidhnim kumbulla dhe dardha
Dhe rrushin e zi që piqej në hardhi
M ë kujtohet buka e misrit e nxehtë
Kur nëna ziente kungullin me sheqer
E gjyshja bënte rrushin reçel
Më kujtohet dimri ftohtë e vera e nxehtë
Dhe kur mblidhnim mollët në ditë vjeshte
Më kujtohet kur ma ndaluan shkollën
E unë mbeta e mërzitur në heshtje
Një plaki urtë më tha
Mos u mërzit moj bijë
Shkolla s’të bën njëri po s’pate dituri
Në shkollë mund të marrësh zanat
Por jo kulturë dhe edukatë
Dhe një gjë tjetër më tha
Një grua e vyer që mban shtëpinë
Nuk ndërrohet kurrë me pasurinë
Ajo di të edukojë fëmijë dhe brez të ri
Ajo di të këshillojë e të mësojë njerëzinë
Pra një grua me vlerë shumë
Është një thesar i çmuar
Duaje përqafoje shtrëngoje fort
Ruaje në zemër dhe mbaje në duar
Jeta është e bukur është e uruar
SA…
Sa pranvera kanë kaluar
E sa e sa zogj fluturuan
Në rrugën e pa kthim
Nga lindja në perëndim
Sa dallëndyshe mbetën pa fole
Sa mallëngjime për atdhe
Sa dashuri mbetën me mall
Sa dhimbje sa këtu e sa atje
Sa shpirtra u dogjën larg
Sa gëzime mbushur vaj
Sa zogj me krahë të thyer
Në jetë mbetën të zhgënjyer.
NUK DORËZOHEM
Jeta më ka mësuar të mos dorëzohem
Edhe pse në jetë vuajtjet s’kanë fund
Vetëm Zoti të dashurit e tyre i sprovon
Rrëzohen lëndohen e prapë në këmbë i qon
Jeta m’i ka zbardhur flokët qysh në fëmijëri
Për flokët e thinjura përdor ngjyra
Por thinjat në kokë më kanë mësuar
T’iu qëndroj përball njerëzve me shumë fytyra
Jeta është mësim edhe kur dëshpërohesh
Pse je i fortë s’do të thotë të mos rrëzohesh
Dhimbja do të harrohet sapo të shërohet
Te kaliturit me copa zemre nuk dorëzohen
Jeta është e bukur me lule plot ngjyra
Njerëz të maskuar me lloj-lloj fytyra
Sikur gënjeshtra të mos ekzistonte
I mençuri edhe mashtrimin do ta pranonte
Jeta është mësim vuajtje dhe gëzim
Është shpresë hyjnore me plot dashuri
Çdo ditë e më tepër ringjallet shpirti im
Që nga lindja diellit e deri në perëndim
NUK DO TA LEJOJ
Askush nuk duhet të guxojë
Ta cenojë lirinë e fjalës
Askënd nuk do ta lejoj
T’ia ndalojë këngën e vashës
Askush nuk ka të drejtë
Ta cenojë lirinë e shprehjes
Askënd nuk do ta lejoj
T’ia ndalë vashës këngën e zemrës
Nuk do ta lejoj askënd kurrë për hakmarrje
As për gëzime as kur të ketë halle
Ajo është jeta ajo është vet bota
E drejta e secilës vashë është dhe e jotja
UNË DHE FRIKA
Sa herë të dyja përlahemi
Njëra-tjetrës prapë s’i ndahemi
Herë si shoqe e herë si mike
Shpesh luftojmë sikur armike
Sa herë zihemi brenda vetes
Asnjëherë nuk shfaqemi jashtë
I qëndrojmë besnike njëra-tjetrës
Shpesh dhe shtiremi sikur duhemi bashkë
Unë këmbëngul s’e toleroj
Ajo nuk më ndahet më vjen pas
Herë më ndjek herë më mbron
Asnjë luftë mos ta humbas
Unë luftoj shpeshherë me të
Kur kam të drejtë nuk i nënshtrohem
Ajo shpesh më flet pa zë
Më ndihmon të mos lëndohem.
