Sa bukur koka më rri !
Sa hoqi e ndjera nënë,
Ditën që u linda unë,
S’dola me kokë,por me këmbë,
Dhe koka e madhe shumë.
Vonë , nisa të ecja,
Se koka më merrte zvarrë,
Kërriç,më dukej e madhe,
Tamam e kam si gomar.
Kudo e mbajta me vete,
Kungullin pa një fare,
Fati në jetë më ndriti,
Askush s`më tha pun’e mbarë.
I veshur me pushtet tani,
Sa bukur koka më rri.
Delo Isufi , Albania
HOW BEAUTIFUL IS MY HEAD!
My mother suffered more
The day that I was born,
I was born by foot, no by head,
And the head was too great.
Later, I started to walk in ground
My head dragged me down.
Foal, it seemed as pumpkin,
But now is just for asinine.
Wherever I kept with myself,
My head without brainless
Fate in life helped me,
With my head I was agree.
Dressed in power to lead ,
How beautiful is my head!
Delo Isufi, the volume of poetry “When the Moon is washing” 2006
(It was translated in Bengali language by SUMANA NAZNIN)
“আমার মাথা কত সুন্দর !”
আমার মা বেশী ভুগেছিলেন
যেদিন আমার জন্ম হয়েছিল ।
আমি পায়ে জন্মিয়েছি মাথা দিয়ে নয়
এবং মাথা খুব দুর্দান্ত ছিল ।
পরে , আমি মাটিতে হাঁটা শুরু করি ,
আমার মাথা আমাকে টেনে নামাত ।
প্রসব করা , একটি কুমড়োর মত মনে হয়েছিল
তবে এখন কেবল মুর্খতার জন্য।
আমি যেখানেই থাকি নিজের সাথে
বুদ্ধিহীন আমার মাথা ।
জীবনে ভাগ্য আমাকে সাহায্য করেছিল
আমার মাথার সাথে আমি একমত ছিলাম ।
নেতৃত্বের ক্ষমতায় পরিহিত
আমার মাথাটা কত সুন্দর !
— দেলো ইসুফি
“””””””””””””””””””””””
NDRYSHE
Në bisedë me një vajzë të trishtë,
Për fenë më foli ajo gjatë e gjatë
Unë i thashë vajzës që jam ateist.
Po ajo për fenë fliste prap e prap.
Fliste për Zot, Allah, Budë e Krisht,
Ngatërronte Zotin me perënditë,
Disa herë ia përsërta që jam ateist,
Por i respektoja të gjitha hyjnitë.
Thënie të filozofëve më citonte,
Ngulte këmbë, Jezusi i ka thënë,
Fenë me shkencën e ngatërronte,
Por Zoti aq mend’ i kishte dhënë.
Une kisha vizituar plot kisha e xhami,
Ajo vetëm disko, pabe e klube nate,
Kështu, nuk u bashkuam dot ne të dy,
Por secili veçmas, jetuam në paqe.
Delo Isufi, botuar
“””””””””””””””””””””””
SHFAJSIM
Ka raste humbasim atë që pëlqejmë,
Dhe këtë e kuptojmë shumë vonë,
Mundohemi që veten ne ta gënjejmë,
Dhe shfajsohemi, “ Kështu e meriton ”.
Gënjejmë, e pse duhet të gënjejmë vallë,
Dhe shpesh të vërtetën nuk e pranojmë,
Kaq vështirë e kemi ta gjejmë një fjalë,
“Më fal” dhe shpirtin tonë ta qetësojmë .
Kështu më ka ndodhur dikur një behar,
Për yjet u grindëm në një breg liqeni.
Me mendje të kthjelltë, por zemër të vrarë,
Prita pendimin, por ai kurrë nuk erdhi.
Prita e prita, unë vetëm një fjalë,
As unë e as Ajo, s’e thamë “Më fal”.
