QIELLIN DO TA MBAJË ME SHPATULLA
Mua nuk më lodhin rrugët e gjata,
anija ime lëviz në hapësirën e Bermudës,
po ra qielli, do e mbajë me shpatulla,
stop – me gjoks, do t’i bëj furtunës!
Vetëtimat e rrufet do t’më binden
do e gjej formulën për të zbuluar enigmën,
do mbrojë anijet e avionët para se të digjen,
do luftojë përballë kuçedrës e do helmojë shtrigën…
Do ua dalë më së miri, rrebesheve, furtunave,
do kalojë e do kthehem nga trekëndshi i Bermudës,
më besoni, me fenomenet do e gjej gjuhën,
por jo me njerëzit që e mbajnë shumë lart hundën!
Mua s’ më kanë lodhur ende rrugët e gjata,
kam tre dekada që botën e mas me këmbë,
po ra qielli, do ta mbajë me shpatulla,
po u fundosën detet, botën do ta mbaj me dhëmbë!
© Dhimiter Nica,Selanik.
PABESITË E HËNËS
Hëna mos ju duket kaq magjistare,
sa shumë poet ka marrë më qafë!
Kur të jep fjalën se po vjen në dritare,
me një yll bën dashuri atje lart…!
Marë nga Të gjitha lulet kanë emrin tënd…,Muzgu, Tiranë 2015.
“”””””””””””””””””””””
Sapo mbarova së lexuari librin poetik “Sa kushton shiu” të shkrimtares bashkëkohore greke KRISA DIMULIDHU dhe për lexuesit e vargjeve po hedh disa përmbledhje që më ngelën në vëmendje…
PJESËT
Pjesë nga jeta ime më dhe,
e dua,është e gjitha imja…
Pjesë nga jeta ime më kërkove,
të dhashë pa ngurrim, gjithëshka kisha…
Më ke borxh shumë herë më shumë…
Dhe jeta shfryu e dëshpëruar:
” mundeni t’mos më copëtoni,ju lutem?”
BËJ MË TEJ TË LUTEM…
Nuk më duhet ku shkon,
nuk më duhet çfarë bën,
thjeshtë mos ma zër diellin…
-Po nuk ka diell, është vrejtur ngado…
-Është vrejtur,bëj më tej të lutem!?
E shef që ekziston dielli më në fund,
thjeshtë e kishë mbuluar
hija e kundërshtimit tënd…
KARROCIERI
“- Për ku shkon,
mund të më marrësh me vete,të lutem?”
Dhe ai ju përgjegj:
” Nuk kam kohë,nxitoj…”
“-Po karroca juaj është bosh…”
“-E kam plot me florinjë
dhe s’kam vend për njerëz…”
Dhe iku.
Diku më tutje në një gropë,
iu thye një rrotë
dhe më gjithë përpjekjet e bëra
karroca përfundoi thellë në gropë…
Kishte shumë peshë
e s’iu ndodh njeri për ta ndihmuar…
HËNA
Paska hënë të bukur sonte
dhe nga lart diçka psherëtin…
“-Çfarë po thua,”- e pyes?
“-Të më prekësh lehtë,
të më ledhatosh,të më duash,
të më puthësh ëmbël,
ja këto dua…”
“-Nuk mundem,
këto ia them kompjuterit,
të dashuroj që andej…”
Dhe hëna filloj të lotojë
e të zhduket menjëherë.
E humba për vite me radhë…
Dhe kur e kërkova përsëri,
ishte mplakur bashkë me mua…
SHPRESA
“-Shpresa mesa duket nuk vdes kurrë,”
– më tha i sëmuri,”- do vdes unë i pari…”
“Dhe shpresa kur mund të vdes?…”
“Ah,ajo ka vdekur me kohë…”
– m’u përgjegj.
“Dhe tani si mund të rrojmë pa shpresën!…”
“-Siç kemi jetuar deri më sot…
vetëm me gënjeshtrën…”
PA TITUJ
***
“-Dëshiron të dashurohemi?…”
“Çfarë po thua,të dashuruar jemi…”
“-Atëherë përse nuk je këtu?…”
“-Këtu jam,zgjate dorën e më prek…”
“-Nuk je këtu jo,ke kohë që ke ikur…
Thjeshtë ke lënë hijen, që më ndjek…”
***
“-Më pyet se ç’ngjyrë ka dashuria…
Po të them…
Është e zbehtë,e verdhë…”
“- Si shpjegohet,më kanë thënë
se është e kuqe…”
“- Të kanë gënjyer…
thjeshtë e kanë lyer
me bojë të kuqe…”
I përshtati nga greqishtja,
Dhimiter Nica
.
