VDEKJA E DYTË
Çfarë detyrimesh ka babai për familjen ? J’u pyes.
E di. Do t’ju duket pyetje idiote, e rëndomtë,e lirë.Megjithatë, dua të dëgjoj përgjigjet..
Po, të dojë e të respektojë bashkëshorten, thotë njëri..Të risë fëmijë të edukuar..Të punojë që fëmijëve mos t’u mungojë asgjë..Të mos bëjë diferencime mes fëmijëve, përgjigjet tjetri..Të ndjekë përparimin e fëmijëve në shkollë..Të jetë, vetë shembull I njeriut të ndershëm,..etj.
Dakort, sa janë të vegjël..Po kur rriten? Ka më, detyrime? Patjetër..T’I martojë, apo të gëzohet ne dasmën e tyre, të ketë fatin të bëhet gjysh, të ndihmojë sa mundet nipin apo mbesën..Tjetër?..Ku di unë..Të mos u bëhet barrë..Të iki nga kjo botë duke u lënë..një emër të mirë..T’u ketë lënë uratën..Kaq?..Po, kaq.Të paktën, deri dje…
Këto detyra kreu edhe xha Tomori, bile edhe ca më tepër. Nuk pushoi asnjë ditë, deri momentin që iku nga kjo botë. I pa përtuar.Ditën kujdesej për mbesën, e natën punonte roje në një parking të madh. Ishte I urtë dhe I dashur. Kishte gjetur paqen me veten dhe të tjerët..
Me pensionin mbante shtëpinë hapur, ndërsa bakshishet që I jepnin tash 20 vjet, I hiqte mënjanë për mbesën.Kur I biri bleu shtëpi të re, gjysmën e parave e pagoi plaku. Kaq kishte.Për vete nuk harxhonte asgjë.
Në shtëpi ishte edhe burrë edhe grua pasi te shoqen e humbi herët. E donin dhe I donte njerëzit. Ishte komunist I ndershem, me shpirt e zemër.
U fik papritur. Sikur nxitonte të ikte shpejt, të pushonte.Dhe ai që dinte të përcillte me nderim këdo, iku vetëm, pa ceremoni, pa njerëz..
Besoi se iku I ngopur.I pa fëmijët burra. Martoi djalin e madh, u lumturua me dashurinë e mbesës,vajza mbrojti doktoraturën. I ngeli veç një merak.Nuk e shoqëroi dot vajzën në kishë e ta shihte nuse. Por krenohej për të.
Luftoi shumë që fëmijët të bëheshin njerëz të mirë!
..Kur shërbeja në ushtri, reparti ynë ndodhej afër kufirit, dhe gadishmëria ish e lartë. Qëllonte shpesh, që në kulmin e gjumit të më zgjonte korieri për alarm.’’Komandant, të kërkojnë urgjent në repart’’.Dhe unë ashtu përgjumësh, si somnambul, shpejt paraqitesha në krye të detyrës.Shkonim në tunel, hapnim hartat, dhe ‘’luftonim’’ me një armik që nuk e pamë dhe nuk erdhi kurrë.
..Sapo mbylli sytë, edhe xha Tomorin, korieri e thiri pranë familjes.Flitej se kish lenë frontin dhe ishte larguar pa kryer ca detyra, si baba dhe kryefamiljar.Megjithatë, plaku u gëzua shumë.Mezi priste të shihte fëmijët,të çmallej, t’u shpjegonte..Kur I pa nga lart, mbeti I habitur. Nuk mbanin përpara as shaminë për të fshirë lotët, as hartat e ushtrise, por defterë dhe qitapë.
Djali I madh ‘’ngushëllonte’’ të motrën;
Dëgjo këtu! Tani unë jam në vënd të babait.Paratë nga qokat do t’I ndajmë përgjysëm.Merr në telefon xhaxhain të marë përsipër shpenzimet e varrimit.Ai ka detyrime për babanë. E ka rritur.Para’ ka, se është bos.
Mos bëj gabim e më fsheh ndonjë librezë kursimi.Jemi vëllezër dhe nuk duhet t’ia kemi me hile njëri tjetrit.
Dhe në fund, shtëpia.Nuk besoj se ka bërë ndonjë budallallëk plaku, e t’a ka shkruar ty shtëpinë.AAshtuu.Do I marrësh firmën gjyshes dhe xhaxhait të vogël, Shtëpinë e kemi bashkë, përgjysëm. Unë nuk e kam shlyer akoma shtëpine time.Duhet të bëhemi praktikë.Koha e teserës se kuqe ka vdekur.Qartë?
Vajza kish ulur sytë.Ishte tepër e urtë.
Nuk kishin kaluar 24 orë nga vdekja e babait.Asnjë shenjë pikëllimi.Xha Tomori kërkoi në xhep shaminë, të fshinte lotët. Dora I kapi portofolin. E hapi. I vetmi send me vlerë ishte një fotografi e mbesës.Lotët I rridhnin çurk.Mbylli sytë.Ishte një vdekje e dytë, më e rëndë se ajo që përjetoi nga Kovidi para se të largohej nga kjo botë.
Tek dëgjonte pazarin e djalit të madh, kockat e plakut bluhen, shkërmoqen me një tingull të rëndë mortor.Ndërsa shpirti I tij rrinte pezull, diku mes ferrit dhe parajsës..
Luftën e kishte humbur…
5-4-2021
