Krejt rastesia me dergoj ne faqen e FB te zonjes Dituri Miculi,nji faqe edukative qe i sherben edukimit te brezit te sotem.Thanjet e klasikeve apo personaliteteve botrore zenin vend ne publikimet e saja.Dituria shkruan me mjafte pasion edhe per liberat qe ajo lexon.Urime e nderuara Drita Miculi…..
Gjin Musa,gazetar dhe botues.
Para se te gjykosh jeten time apo karakterin tim ,vish kepucet e mia ,ec rrugeve ku kam ecur une ,jeto dhimbjen deshperimet te qeshurat e mia.Jeto vitet qe kam jetuar une ,rrezohu atje ku jam rrezuar dhe ringritur ashtu si une…
Luigi Pirandella ..
“””””””””””””””””””
Ndonjehere humbasim shpresen dhe mendojme se eshte fundi,por ndalon per nje moment merrni fryme thelle duke mos harroni:
Eshte thjeshte nje kohe e keqe…Do te kaloje..
Nene Tereza..
“”””””””””””””””
…..”Te mora me vete atje diku ne imagjinaten time ate mengjes vjeshte….!!!”
…..Nxitoja diku kisha nje porosi per ta cuar ne qender Tiranes. Kishte kaluar ora 8. Tek sheshi instiktivish hodha syte nga dera qe te con tek Biblioteka Kombetare….
Ndalova nje moment dhe kujtimi i kohes studentore erdhi i fresket si ate mengjes vjeshte, ku nxitoja te zija nje vend ne Biblioteke, se kisha kolegium.
Hyra ne sallen e Bibliotekes Kombetare, zura diku nje vend andej nga dritarja, qe shikonte nga brenda oborrit
Hapa leksionet dhe u bera gati te shkoja te pija nje kafe te merrja veten dhe te filloja “sulmin” per ate lende.
Kur ne karriken prane meje u ul nje goce e re edhe ajo studente se kishte dispencat. E pashe me bisht te syrit.
Ishte studente e mjekesise. Keshtu thonin dispencat, qe i la ne krahun tim si “barrikade midis meje dhe asaj.
Hapi fletoren dhe u zhyt ne lexim te thelle. Nuk po ja ndaja syte. Nje profil interesant. Fytyra e imte, floket te zeza me baluke, qe i binin mbi balle. Elegante, e veshur me nje fustan te lehte ngjyra ngjyra. Kishte veshur nje triko te holle ngjyre bezhe te celet, qe e tregonin edhe me te bukur me ate fytyren pak te zbehte.
Ne nje moment ngriti syte e ndjeu shikimin tim. Vetem nje cast dhe perseri i uli.
Une u ngrita dhe duke i kerkuar leje vajzes, qe me hapi pak shtegun dola….
“Faleminderit qe erdhe ne mengjes dhe u ule prane meje.
Mua nuk me njihje, sigurisht qe edhe une as qe te njihja ty. Por prania jote prane meje kete mengjes me beri me shume enderrimtar. Pa te marre leje fillova te te perfshire ty ne imagjinaten time prej studenti pak romantik.
Ishim vetem une e ti dhe askush tjeter. As une nuk e dija destinacionin dhe aq me pak ti.
Te mora ne udhetimin e gjate ne te dy.
Te mora me vete ti e panjohura ulur prane meje rastesisht. Mengjesi gri nuk ishte me per mua. Megjithese nuk kishte Diell nuk ja ndjeva mungesen e ngrohtesise se tij.
Me ty vazhdoja udhetimin. Brenda meje rete e murme u shperndane, sikur te kishte ndodhur dicka e vecante, ajo qe quhet nje ndjesi e bukur e brendeshme”.
Por udhetimit i erdhi fundi, u ktheva dhe e kuptova, qe mrekullia ishe ti aty ulur prane meje…..
Mbaj mend, qe ajo rreth drekes u largua ne shoqerine e shoqeve dhe une me doren qe me dridhej i shkruajta nje pusulle te vogel:
“Besoj do te vish perseri neser, ta ruaj vendin”….
Gjeta nje moment dhe e futa ne nje faqe te nje dispence qe e kisha ne “barrikaden” e saj.
….Nuk e kam pare me kurre ne jeten time, por ja qe imazhi i saj erdhi aq embel kete mengjes…
“””””””””””””””””””””””””
Sa po perfundova se lexuar romani ishte shume i bukur si vete titulli.
I uroi shkrimtari Kleo Lati urime e suksese te metejshme befsh edhe me te bukura ne vazhdim .
Po shkepuse nje fragment nga ky roman ..
Gjithnje kam menduar dhe mendoj se qyshkur jemi njohur,bashke kemi qene ne te njejtin gezim,ne te njejten lumturi, ne te njejtin trishtim
Do jemi bashke jo vetem kur te jemi prane,por edhe atehere kur fati , per hir te kapriciove te tij,mund te na mbaje larg njeri-tjetrit ….
