MADHËSHTISË SUAJ I PËRULEM !!
Ky Mars …sërish e këputi zinxhirin e stinëve ,
e si mjelma në liqen , hapi krahët mbi vendin tim ,
nga pikturë e viteve m’solli ca flutura fëmijërie ,
dhe dallandyshet e mallit përherë në shtegëtim .
Dhe… një përparëse të zezë me jakën si bora ,
ku qershizat qëndisur kërcenin në t’bardhën e saj ,
të bukurën manushaqe…nga vesa pikluar në ferra ,
dhe aromën e parfumtë shpërndarë në çdo skaj .
Më solli dritëruar buzëqeshjen e mësueses sime ,
që zemrat tona ngrohte si dielli në acar ,
dorën mbi dorë që udhë i jepte shkronjës ,
dhe …fjalën që ndiqte fjalën ashtu si në garë !
Bishtalecat shpuprisnin erërat e fillimpranverës ,
si tufëzën e luleve që m’përkëdhelnin në duar ,
te nxitoja 7 Mars-eve në rrugën me kalldrëm ,
me urimin e shpirtit ..në fletëzën e shkruar .
Marsi vjen e sërish shkon në detin e kohës ,
por unë në zemër ju mbaj mësues të mi ,
këtë ditë feste madhështisë suaj i përulem ,
e çdo herë para Jush e gjej veten fëmijë !
Donika Stasa. 7 Mars
“””””””””””””””””””””””””””””
dhe….ËSHTË PRAGPRANVERË…
Ditët e fundit
numëronte shkurti ,
dhe dimri
i thinjur kallkanesh ,
i mbyllte portën
udhës së gjatë ,
diku…
në një pjesë të globit
pranvera nxitonte
të trokiste si çdo herë ,
por një mëngjes…
një mëngjes kobzi..
në kafaz
u trembën pëllumbat ,
dhe zemrat
u çanë kraharorëve ,
shqyer nga dhimbja ,
e mbytur në tmerr .
Mbi vetull…
u ul hijerëndë
e zeza e zisë ,
dhe foshnja u mblodh
në barkun e nënës ,
e burri …
ah burri nuk mundet
të fsheh lotin nën qerpik ,
dhe gulshimën me ofshamë
që nxjerr xhepi i zemrës .
O shekull i të marrëve..
o çmenduri njerëzore
që mbolle klithma nënash,
e djepin e qiellit
e dogje në flakë ,
ti…
që me fatet e botës
luan si në lojë zaresh ,
e monstrat e pangopura
i ktheve në djaj ,
tashmë…
tokë e përvëluar
pi etshëm si kuçedër ,
gjakun e vakët
të jetëve të pafaj .
Dhe ishte funddimri …
dhe është pragpranverë…
kjo luftë vrastare
thau sythat nën lëvore ,
dhe shpresat endi qiejve
si zogjtë krahëprerë ..
