Kohë në udhëkryq !
Kohë e shkuar…kohë e çorjentuar,
si akrepat e orës n’drejtim të gabuar.
Kujtime të grisura,t’bëra copë-copë,
zhubrosur,pluhurosur,stisje e kotë.
Ndërthurje çudirash,si në hutim,
mozaik i trishtë deri në deformim.
N’spektrin njerëzor,ndjej dhemshuri,
se brenda asaj kohe,ishe edhe ti.
Gjithnjë i heshtur,gjithnjë i menduar,
qëndrim konfuz,në arkivë të harruar.
Ah kjo jetë që na vë në lojë ç’do ditë,
ngërç në duel,o më duaj o më vrit !
Drobitje në dilemë,në udhë të gjata,
përballje mister,më e errët se nata.
Kohë në udhëkryq,enigëm në ironi,
qenie kalimtare,pa pikëz dashuri.
Kutizë e ndryshkur,kyçur në dollap,
atelje trillimi që askush nuk e hap.
Kthehem në kohë,fakt i vërtetë,
histori e shkuar,gjurmë në realitet.
Sfidë në rrugëtim,fortesë në përjetësi,
apel nga shpirti im,dhuroni mirësi !
Përqafoj ëndrrën,deri në mëngjes,
frymoj me ty,sa kam ende shpresë !
© Drita Haxhillari.
“”””””””””””””””””””””
Imazh në arrati…
Si deti me valë,turbullt në mendime,
kohë e mjergullt,ngecur në kujtime,
momente të veshura në zhgënjim,
përditshmëri monotone në rrugëtim.
Strehëz çsti në humbëtirën e Qiellit,
pakëz shpresë nën dritën e Diellit,
shpirt e zemër,të kapitur,të tretur,
nga imazhi yt,asgjë më ska mbetur.
Prezenca jote,u zhduk në arrati,
klithma nën lëkurë,ish fat a ironi.
Tej në horizont…vështrim i venitur,
impulse “mëkatarësh”të habitur.
Imazhi yt,u largua,mori arratinë,
kohë në mister që vulosi pabesinë.
Heshtje e ngjizur thellë në zbrazëti…
pa grimë njerëzie,boshllëk,ftohtësi.
Mburojë e kokolepsur në “marrëzi”
lojë çudirash,imazh yt në arrati…
Risi kapriçioze endur ndër vite,
simbolikë ngushëllimi i ç’do dite..!
© Drita Haxhillari.
“””””””””””””””””””””””
Çaste të trazuara…
Një çast,shpirtin më ngroh si Dielli,
befas,më ftoh si rrebesh nga Qielli.
Një çast më mban xhevair në duar,
në çast shpërthen,i egër,i zemëruar.
Një çast,koshere mjalti,ëmbëlsi…
në çast,i mermertë,akull,ftohtësi.
Një çast si Hëna rrugën më ndriçon,
në çast me dikë tjetër më ngatërron.
Një çast duhemi deri në marrëzi,
në çast,grindemi,pa mua kush je ti !?
Një çast,e gjjthë bota je për mua,
në çast,ik nuk të njoh më thua.
Një çast,humbasim në lumturi,
në çast të heshtur në pafundësi…
Një çast,dehemi në gotë dashurie,
në çast,urrehemi në dolli mërzie.
Një çast,qeshim e gëzojmë si fëmi,
dilemë retorike,kush dreqin je ti !?
Një çast,digjemi në mall e pasion,
në çast,reagimi yt më shkatërron.
Çastet e trazuan shpirtin tim të dlirë,
largohu prej botës sime,lamtumirë !
