…Pushteti dhe pushtetarët e këtuhit, të katandisur në luks, papërgjegjëshmëri, pandershmëri, amoralitet, shkatërues dhe të shkatëruar deri në perversitet, nuk duan t’ia dijnë as për komb e as për fe, po rastise të gjendesh në mesin e tyre si pak i/e njohur, kurrë nuk të shikojnë si njeri, por vetëm si para. Po ndodhi në mesin e tyre ndonjë femër, sado e zgjuar të ishe, sado qëllim – mirë të ishe për të kontribuar diçka, shkatëruesit nuk e lënë pa e shkatëruar, madje deri në çfeminizim.Populli hesht! Kam lexuar nga prrallat e Sheherezadës së “një mijë e një netëve”, treguar mbretit të madh nga bëmat e mbretërve të vegjël, se kur populli hesht, pushtetarët ndjejnë rrezikun sikur një furtunë para shiut, por jo, tek ne po ndodh e kundërta, ky popull hesht dhe hesht, sikur i mungon “grushti që t’i bie malit që s’bëzan”, grusht që kurrë më parë nuk i ka munguar, sikur gjithëçka e ka lënë në mëshirën e kohës, le të bëhet e ç’të bëhet, e dëshmon këtë, shprazja e trojeve tona nga rinia në vendet perëndimore, gjoja për një jetë më të mirë, kurse të katandisurit e lartëpërmendur as që çajnë kokën për këtë tragjedi, sikur edhe ju vjen mirë! Kam shpresë dhe besoj se një ditë kjo e keqe do të ju trokas në derë, por do të jetë vonë.
“””””””””””””””””””””
Publioje:Drita Islami
SHQETËSIMI NË DJEP
Mitare n’gjol të gjakut nëpër stinë e mot
Mallkon zogjtë e ikur që lanë çerdhen t’gjorë
E s’i përshëndetën varret me kurorë —
Muranat e dëshmorëve që qanë me lot,
Duf, o duf i zemrës, gur i shpuar n’erë,
Mos vërshëlle se foshnjet i shqetëson në djep,
Që në këngë të nënës përkundet e shkrep
E n’f’tyrë të njomës bëhet shend e verë.
Dielli i mëngjesit vesh këmishë t’purpurtë
Dhe lules së shpresës i jep gjak e jetë
Mos të dridhet vera, ëndërrën pranë ta ketë
