Elisabeta Gockaj

Ka mbi shkrimin e një mali

Këtu larg në dhe të huaj ,

digjen shpirtrat si qiri,

dikush thot vet e kërkuan !

emigruan për më mirë .

Varret gati janë harruar,

s’ka aty një vizitor,

krisja, bari, kanë mbuluar ,

pllakën e ftohtë me beton.

Vjeshta shkund gjethet e vyshkur,

gjithë petalet që gëzuan,

në pranver kur çelën sythet ,

për mbi degëzat e bleruar .

Dimri shkon tokës së xhveshur,

ndaj përpiqet ta mbuloj,

me dëborë të bardh pa reshtur,

për mbi pemë të bardhët flok.

Këtu larg në dhe të huaj ,

stinēt kajojnë pa u ndjer,

krejt gëzimet janë shuar,

dhe pse lodrat dajret bien.

Tek një gurë i bardhë stralli,

që se di kush e ka sjell,

ka mbi shkrimin e një malli ,

emrin e trimit të ndjer.

Tek lexoj syt po më rrjedhin,

çuditrisht dy pika lot,

nuk e njoh …se njoh te ndjerin,

emeri tij Shqiptarë më thot .

Kur do t’kthehemi në trruall,

kur do t’lemë arratin,

të flasim k’të gjuhë të bekuar,

që këndon e qanë me ligj .

| Elisabeta Gockaj |

“””””””””””””””””””””””””