Gjyshi-gomar…!?
Një malësor i nderuar kish pasë fatin të kishte shumë fëmijë,gjithë vajza veç një djalë.Vajzat gjeten fatin e vet dhe djali gjithashtu.
Bashkë me të atin kishin arritur të sajonin një tufë bégi të madhe me dhì.Jetonin në stan si më të mirët,në ajrin e pastër dhe ushqim 100 % bio.
Vinin shokët e tij nga emigracioni dhe në një ditë të bukur me diell,i thotë të atit: Do të iki në emigracion.I ati u prè dhe i tha:Mo,bre,po kujt po ia le stanin;unë jam sot për nesër?
Iku,mori gruan e djalin të sapo lindur.Fillimisht e ndihmoi i ati derisa djali nisi jeten e tijë normale atje.
Vinte tek prindërit si një malësor i mirë e ikte prapë.
Kur djali i tij kish mbushur 5 vjeç,vjen e rri disa ditë tek prindërit në stan.
Nipi i vogël rrinte gjithë diten me gjyshin.Shqipen pak e dinte,por arrinin të komumikonin.
Gjyshi kish një gomar të mbajtur mirë,që i shëndriste qimja.
Djali i vogël u dashurua me gomarin.I drejtonte gjyshit shumë pyetje,siç e kanë natyren fëmijët,që duan të dijnë gjithëçka.Dhe gjyshi i përgjigjur pa u lodhur,se e kishte mjalta e mjaltit.
Gomari-thotë gjyshi- është shumë i mirë.Na sjellë ujin nga burimi,na sjel drutë nga pyelli,çon qumështin për ta shitur dhe kur kam nevojë,më hipë sipër dhe më dërgon nga stani tek shtëpia.
Oh,sa i mirë gomari-thotë nipi.
Në një darkë,kur kish ardhur edhe njëra nga vajzat,që jetonte aty në malësi,bashkë me dy fëmijët e saj,djali i vogël emigrant,po u thotë moshatarëve të vet,fëmijëve të hallës:Sa gomar i mirë është ky gjyshi jonë.Vëlla e motër panë në sy njeri tjetrin dhe si me bisht të syrit,po vërenin reagimin e gjyshit,babait të tyre.
Dhe gjyshi,malësor i zgjuar vërejti mimiken e fëmijëve të tijë dhe reagoi:”Mos u shqetësoni.Nipi im ka plotësisht të drejtë sepse unë gomar qeshë gjithë jeten e gomar po vdes,veç për një gjë do t’më kujtoni se kështu si unë do t’jeni edhe ju”
Eljaz Salja Bushat,më 16.4.2022
“”””””””””””””””””””””””””””””””””
NJË JETË ME FRIKË…!?
Fati, i mirë apo i keq,më solli në jetë në kohë lufte.Mjedisi ku u linda, dy hapa larg qytetit më të mirë në botë Shkodrës, veç injorancë prodhonte ditë natë.
Ishte viti 1944, varfëri e tejskajshme, peshqesh i regjimit mbretëror, që iku, por edhe i pasojave të luftës: 100% e popullsisë fshatare analfabet, mbi 50% e popullsisë jetonte në kasolle me kashtë, me shtroje thjeshtë në tokë.Vërshonte lumi Drin, kur tërbohej koha dhe mbulonte gjithë fushat dhe kasollet e prisnin “mikun” Drin mbrenda tyre.Ishte mik që s’rrinte shumë, por ne jetonim me frikë se s’do vononte shumë dhe do vinte prap për t’na bërë ndonjë vizitë,se atë punë kishte ai.Falë mendjes së prindërve të mijë, unë isha i privilegjuar se jetoja në shtëpi dy katëshe, por i mbyllur mbrenda, më dukej vehtja si në mes të një liqeni e frikësohesha se mos po më thithë mbrenda tijë.Por kjo ishte frikë e përkohëshme, që nganjëherë edhe të relaksonte me bukuritë e rrjedhjes gjarpërore të ujit edhe pse ishte i turbulluar dhe i trazuar.
Por më të frikshme bëheshin netët e gjata të dimrit, kur grumbulloheshin të moshuarit pas darke dhe me driten e bishtukut apo të llampës, kur s’ kish mbaruar voji i gurit dhe luanin me kapuçë e ç’ bisedonin?Kishin ndigjuar nga predikimet e hoxhës dhe ne hapnim sytë e veshtë nga korioziteti dhe etja për të mësuar diçka, por ç’të dëgjonim? Veç frikë të kallnin.Po afrohet kjameti-thoshte njeri- po, i ka dhënë shenjat- ia priste tjetri- duke fshehë kokrren mbrenda kapuçëve.E unë ashtu i frikësuar, pyesja:Ç’është kjameti?E plaku, ashtu duke fshehur kokrren në kapuça, këthehej nga unë e më spjegonte më ” kompetencë” Kjameti do të thotë- more gjysh- se me ymrin e Zotit, kjo botë do shemdëbet, kur populli do të bëhet laik, shenjat i ka dhënë.E unë prapë, ashtu i frikësuar dhe nga që s’kuptoja, pyesja:Po me ne çdo bëhet? Do shkojmë në boten e përjetëshme se kjo është e përkohëshme.Dhe prapë vazhdonte:Shenjat kryesore të kjametit janë: Dielli nuk do lind nga lindja, por nga perëndimi.Dhe unë i frikësuar shihsha ëndrra dhe ngrihesha shpejt në mëngjez për të parë se nga ka lind dielli dhe kur shikoja se ka lind nga lindja thoja me vehte: shpëtova dhe sot.Po s’ishte veç kjo.Ato flisnin për dreqin që shfaqet si njeri, si kafsh, që mund të gënjejë e t’merr me vehte.Por ato flisnin sdhe për dragoj, për shtriga e ç’ flisnin.E ne veç dridheshim nga frika.
Në adolishencë, kur mendja e trupi fluturojnë kjo lloj frike fillon gradualisht e mënjanohet se edhe shkolla, me ato mësues aq të ditur e prindëror, na dhanë sy tjerë për të parë boten ndryshe.Tani kisha një frikë ndryshe, të këndëshme: mos të turpërohem para prindërve e mësuesve nëse përgatitja ime në mësime s’ishte në atë nivel që ata kërkonin.E këtë e kishim vetë në dorë.S’frikësoheshim se kishim etje për dije dhe vinim gjithë përpjekjet dhe rezultatet na buzëqeshnin dhe gëzoheshim kur gëzonim prindërit dhe mësuesit prindër.
Jeta totalisht e lirë, e pa asnjë lloj frike ishte ajo e studentit.Ishte dhe mbetet petiudha më e bukur e jetës dhe, po t’ishte e mundur, në kët jetë të shkurtër,veç student do dëshiroja të isha gjithë jeten.
Frika, padyshim, është një ndjenjë shqetësusese, e thellë,për njeriun, që gjatë jetës ndeshet me rreziqe e fatkeqësi.E për rrjedhojë jetojmë me frikë si mbrenda familjes e jashtë saj: frikë se mos turpërohemi,frikë për lindjen e rritjen e fëmijëve, frikë në marëdhëniet me njerëzit e punën, me komunitetin etj.E për fatin tonë të keq si “brez i humbur” friken e patem prezent për vetë kohen dhe sistemet ekonomiko-shoqërore, që jetuam në komunizmin e”artë” dhe demokracinë “e kulluar.”
E fstkeqësisht në moshen e fëmijërisë së dytë, sot në pleqëri po përjetojmë atë friken e fëmijërisë së parë se botës po i vjen fundi.Dhe këtë fund po ia sjell një armik i padukshëm, me emrin koronavirus, që ende s’dihet kush e ka krijuar dhe emërtuar, i cili ka mbyllur mbrenda gjithë njerëzimin në mbarë boten dhe po merr çdo ditë mijëra njerëz, kryesisht atë brez, që kish harruar nga fëmijëria e parë se bota një ditë do përmbysej, do bëhej kijameti.
E kijameti s’do bëhet, por veç natyra gjeti momentin e duhur për të frikësuar njerëzimin dhe po hakmerret ndaj tijë, i cili ka shumë vite që po sillet shumë keq ndaj sajë, duke e ndotur ate çdo ditë e më shumë.Dhe ajo duke ditur se jo gjithë njerëzimi, e sidomos moshat e reja, nuk janë fajtore, po sillet butë për t’ju treguar atyre që t’mos sillen me te si paraardhësit e tyre, të cilët të babëzitur për pasuri, u sollen keq ndaj sajë.
Natyra ia arriti qëllimit.Bëri t’u dridhen leqet e këmbëve atyre që e dhunuan, i frikësoi në palsë, gjithashtu edhe ne të pafajshmit dhe shpejt do sjellë normalitetin.Ndërsa shkaktarët e dhunimit të sajë të vënë gishtin në kokë, të reflektojnë dhe të sillen mirë me te në të ardhmen, që t’mos u rikthehet prap për të frikësuar të pafajshmit.
“””””””””””””””””””””””
E D I E LL…10 prill 2022 !?
O Manush,je gazetar i mirë sportiv e sot po më zhgënjen.
Ç’është ky emision me nivel kaq të ultë,me një panel sylesh,që janë bërë ” të famshëm” me pislleqe: politike apo morale.
Që tek tema që keni zgjedhë, futni përçarje veri-jug;kush janë më t’mirë jugorët apo veriorët,pse veriorët quhen malokë; cilët janë ma të mirë,vajzat e djemt e jugut apo të veriut?
Ky emision nuk paraqet realitetin e për rrjedhojë është turpi juaj,që e drejtoni.Nuk janë modeli i mirë i vajzave e djemve shqiptarë ato që keni zgjedhë në atë panel.
Modeli është,siç thonte Mjeda:
Geg’ e toskë malci jallia,
Janë nji komb m’i dâ s’duron,
Fund e maje nji â Shqipnia,
E nji gjuh’ t’gjith’ na bashkon.
