Rruga e çiltersis
Është e veshtir rruga e ciltersis
Esht me e veshtir edhe se rruga e deliresis
Se te cilterit pikerish jan nga te tjeret me te perulurit
Ndersa ata karshi te tjereve:Me te respektuarit, me te perkulurit
Shumë kush e nis ket rruge
Shumë kush e le ne mes dhe braktis
Braktis jeten, veten, shokun, partnerin
Kush ka fat dhe e njeh veten
Nuk i hyn aspak
E kshu smerr ne qafe tjetrin/ tjetren
Luftes I ve kapak
Dhe me genjeshtra larteson veten
Nese sje burr te mbash der ne fund fjalen
Nese per atdheun ske dashuri mme shume se per femijen
Ti kurr sdo ta kuptosh rendesin e “ciltersis “
Rendesin e fjales se dhene e te mbajtur
Edhe kur te vejn n dyshim dhe hijen e vogel te zbrapsur
“””””””””””””””””””””””””
Nje zambak Tirane
Kush është rritur nëpër oborret evjetra tirance
Kush femijerin me caraca e aheng ka kalu
E neper rrugicat e ngrohta e te ngushta
Nje zambak tirane nga syt sbesoj ti ket shpetu
Ajo esht nje lule qe une e Dua fort
Me duket vitale, edhe pse se imitoj dot
Ngjan si trupi mme koken
Ngjan si mendja me zemren
Si mashkulli me femren
Ka arome delikate, te leht e unike
Me asnje lule smund ta ngaterrosh
Ka ngjyren e ajkes se qumshtit
Dhe ca grimca nektari qe kur ia shkund te nesermen mund ta perfytyrosh
te embel si te mushtit
Si sklepat e syve
Si puder natyre
Si qepe, si huder
Si shija qe nje gje unike le pas
Me jeshile te fort e kërcell të gjate e fin, të vogel
Ka Zambak struge, lulebore shkodre e trendafil permeti
Po nese e merr ne dor nje zambak tirane
Edhe grimin edhe bizhut i ke te teperta me veti..!
