PRANVERE NE NATYRE!
DHE NE SHPIRT!
Thirrja e shpirtit tim.
Te ec, te shijoj, te prek, te ndjeje.
Pranveren natyre,
Duke levizur lehte.
Drejt pranveres ne shpirt.
Ne hapat e pare te levizjes
me vjen arome e natyres.
Jane era e luleve qe me kundermon.
Eshte ajri i paster, te ndoturin e largon.
Eshte oksigjeni, mushkerit mi furnizon.
Jane rrezet e diellit,drite e ngrohtesi me jep.
Degjoj tinguj melodioz, cicerima zogjsh.
Shperthejne si himn,japin madheshti.
Ne kete mrekulli, natyre pranverore.
Stine e bukur, e dashurise njerezore.
Shikoj lart, kaltersine e qiellit.
Pastertine qe ndjeshem reflekton.
Ate ngjyre, do te doja ta shtresoja.
Ne zemren e gjithe njerezimit.
Qe i tere po lengon ne mjedisin e ndotur.
Hedh shikimin poshte.
Nje puhize pranverore, lekund
lulet, barin, gjethet,insektet fluturojn.
Duket sikur vallezojne, ne qetesi-paqe.
Misherohen, ne brendesi te shpirtit tone.
Nuk ka kufi, kjo bukuri natyrore.
Bukuria pranverore, e bukur mahnitese
frymezuese-harmonizuese.
Gjalleri dhe bukuri jetes mi shton.
Dashuri pa kusht, e jetes njerezore.
Pas dimerit, te bukur por i ftohte.
E presim me kenaqesi stinen pranverore.
Me energji pozitive,ngrohtesi shpirterore.
I largojme energjite negative,
Te akumuluar ne nje vite, apo jete te tere.
Duam te dalim, pa ndrojte, pa frike.
Ta prekim, ta shijojme panveren e bukur.
Ti degjojme frymarrjen dhe pulsin e saj.
Siç rreh nje pranvere, siç duam ne.
Ne natyre dhe shpirt si dikur ta ndjejme…
