KOHË E VETMISË
Ikin,treten e fshihen prej njëri-tjetrit
sikur nga përbindëshat
e mbyllen në vete
flasin me vete n’këtë kohë të vetmisë
sikur kjo kohë e pakohë t’iu pëlqej
e s’donin asnjë fjalë të vetme
me askënd ta rrëfejnë
e në anën tjetër thonë:të lumtur jem
Po çfarë lumturie vetmia të sjellë
sikur mos të ekzistonin n’këtë botë
e të jemi të ndjerë
të barabartë me ata
që kufirin e kësaj bote e kanë shkelë
Të jeni sikur mos të jeni
është më tepër humbje kohe
ku brenda shpirtit një copë shkretirë
nga vetmia do të keni
Çlirohuni nga ky fenomen
se as frymoret tjerë të kësaj bote
vetminë s’e pëlqejnë
“”””””””””””””””””””””””
TË NJOHA
Përmes vargut tënd
t’i njoha dëshirat
mbushur lumë dëshirash
sikur vjeshta me shirat
Dëshirat rrugëtonin
e rrugëtonin
si ëndrrat
kur gjumin ta zgjonin
