JETO
Ç’do ditë është dhuratë nga Zoti,
Ndaj mos i qo në pa dobi,
Dhe atëherë kur të pikon loti,
Buzëqesh dhe fal dashuri,
Nga vet Zoti, jemi të krijuar,
Na dhuroi njëmijë rrugë e sa,
Të vegjel jemi, për të paragjykuar,
Kot mundohësh, pa dashuri jetë nuk ka,
-Ferat. Z. Strumcaku-
“””””””””””””””””””””””
NGROHJA NË VARGJE
Diku mes vargjëve, aty gjëj veten,
I mbuluar, me plot germa ari,
Vijnë kujtime, vështirë treten,
Përveç Zotit, dhe poezia jetë më fali,
Ndonëse të thjeshta, vargjët e mia,
Herë shprehëm i butë, herë patriot,
Shkruaj për trojet, që i pat Shqipëria,
Eh sa e sa herë, derdhi lot,
-Ferat. Z. Strumcaku-
“”””””””””””””””””””””””
S’NDALOJNË VITËT
Ndonëse pak fytyra shëmtuar,
Rrudhat n’ball s’fshehën dot,
Si gjithmonë shpirti ngazëlluar,
Preferoj buzëqeshjen s’duroj lot,
