QESH DHE QAN
Në këtë botë dalim në vaj
mësojmë më vonë të qeshemi pa e ditur arsyen
rrëzohemi duke u mësuar të ecim
dhe prapë ngrihemi për të vazhduar tutje.
Rritemi
dhe prapë qeshim,qajmë dhe rrëzohemi
ngrihemi për të vazhduar sërish
por tani me gjurmë në zemër
me plagë në shpirt
jo sikur atëherë kur na mbanin në duar
tani ngrihemi vetë
dhe e përqafojmë jetën ashu siç është.
Flasim me hënën në mbrëmje
i përgjigjemi diellit në ag
gërshetojmë lotët me vesën mëngjesore
dhe ngrihemi të sfidojmë
sa herë që rrëzohemi
nuk e duam gjunjëzimin
e mbajmë durimin.
Përmbahemi para barierave jetësore
e presim mëngjesin me diell
dhe natën me hënë
e vesës i themi se do ta lëmë vetëm
pa lotët tanë
asaj do t’i buzëqeshemi
se jeta vazhdon
qesh e qaj
rrëzohu dhe ngrihu…
“””””””””””””””””””””””””””
NUK JETOJ ME ËNDRRËN
Natës nuk i përgjërohem, nuk e fal
Ajo më fali ëndrra,
Jetës m’i dha dritë të rreme,
Të ngrysur që me agun e ditës
Më shkallmoi,
Në meteor më shndërroi
Yjet qëndruan në qiell,
Shpresat e shuara m’i numëronin
Nata më tradhtoi,
Ëndrrën ma solli në shtrat
Ëndrra lajthitshëm në gji më mori,
Iku në ag.
Nuk jetoj me ëndrrën,
Nuk i besoj më natës
Nuk shuhem si meteor,
Rinisem me shpresat e agut
Me vesën mëngjesore,
Shpresat i ujis
Puhiza e jetës në derë më troket,
Jeta jetohet pa ëndërr,
Me shpresë në agun mëngjesor.
Shefqete Gosalci, Arta Zajmi dhe 56 të tjerë
6 komente
Pëlqej
Komento
6 komente
Shiko 5 komente të mëparshme
Më të përshtatshmet
