Për “ju” që s’merrni, vesht dot
Çfarë do të thotë, poezia
Përse humbisni, kohën kot
Dhe merreni, më punet e mija
Po qe s’merrni, vesht nga shkrimi
Dhe ju duken, si zhgarravina
Përse mua, qetesin ma prishni
E s’kerkoni’ gjera, më të mira
Jo nuk dini, çdo të thotë poet
Për nje pjesë, është e kotë
Nuk kan lidhje, me këtë realitet
Gabimisht, kanë ardhë n’këtë Botë
Çfarë të ju them, unë i shkreti
Që trutë tuaja, kan shkalluar
Hidheni përpjetë, si gjela deti
E fjalë lëshoni, pa menduar
Unë nuk shkrua,j per të marr emër
Asë medaljet, nuk më ngrejnë
Çfarë hedhë n’letër, e shkruaj me zemër
Sepse shpirti, kështu ma ndjenë
Shpresoj më t’sotmen, të kuptoni
Per ju që merreni, me punet e mija
Më dhimbje e them, se nuk duroheni
E ndoshta më kuptuat, nga poezia
G Deda;
“””””””””””
Shumë Dekada mëparë
Në vitet, e rinisë timë
Sëbashku ,na lidhi puna
Ne kohët, më të vështira
Me afrove, pranë vetës
Me ndenje, shumë pranë
Shok si ti, janë të rrallë
Dhe Botës, ti vish vërdallë
Rruget shpejt, na ndanë
Mergate më treti, shum larg
Më shokun, më të ngushtë
Që e doja, si të ishtë vella
Në fshat, sa herë kam ardhë
Gjithnjë, për ty kam pyetur
Pergjigje të saktë, nuk mora
Dhë kthehesha i mërzitur
Nga njohuritë, tua mësova
Asnjë herë, si kam harruar
Në jetë përpara, më dolën
Dhe kjo është, meritë e juaj
Nuk harrohet, shoqëria e vjetër
Sa shumë atë ditë u’ gëzova
Mbasë shum vitesh, përpjekje
Zërin tënd, më në fund dëgjova
Të tillë nevet, do të mbesim
Gjithmonë deri, në përjetësi
Besnikërinë kurrë, nuk e tresim
Si vëllai me Vëllain, do jemi të dy
G Deda;
“”””””””
Si u njohem, bashkë
S’me njihje, me pare
Ne vargje, gjetem vetën
Dhe pse, ishim larg
Shumë tjerë, kam njohur
Por s’kam, patur ndjenjë
Kesaj herë, ishte ndryshe
E sytë, nuk më gënjejnë
Kjo ndjenjë, e marrë
E shumë, e ndërlikuar
Gjumi, nuk po më zë
Me ty, jam dashuruar
Çdo natë, vjen në enderra
Me ty, unë thuri vargun
Zemra, të mban brenda
E të ruan, për se largu
Veç më ty, ma don zemra
Me shpirt, të dashuroj
Kurrë nuk dua, të humbas
Se nuk mundem, ta duroj